ماه در آب

صدای همهمه می آید و تو در کجای این همهمه ایی ...

2012-02-22T20:58:00.001+03:30

این روزا خیلی سرم شلوغه و وقت سر خاروندنم ندارم اما خوشحالم که وقتم را دارم به خوبی می گذرونم ... فقط یکم مدیریت بحران از دستم در رفته ولی از شوخی گذشته حس می کنم وقت کمی را برای آیسا می گذارم و این اصلاَ خوب نیست ... تمام سعیمو می کنم که مثل گذشته به همه ی کاراش برسم و تقریباَ هم می شه اما خسته م و فکر می کنم کیفیتش مقل قبل نیست... دکتر دخترک نمک را کاملاَ از غذای روزانه ش حذف کرده و این کاری بس دشواره... تمام سعی خودمو می کنم ولی صدرصد امکانپذیر نیست... هر شب وقتی داره می خوابه و کنارمه ، بیشتر به گذشته ایی که زیاد دور نیست فکر می کنم و همیشه برام کابوسه... هر ماه آزمایش و سونوگرافی براش انجام میدیم وهر چی به تاریخش نزدیک می شم استرسم بیشتر می شه... اینبار شربت سفالکسینشو و یکی از قرصاشو دکتر قطع کرد و منتظر نتیجه برای این ماه و ویزیتشه که برای اسکن کلیه هم یه اشاره ای کرد که من اصلاَ دوست ندارم دخترکو بعد اینهمه اذیت اینکار هم انجام بدم.... احساس می کنم نیاز نیست و دکتر حالا که شرایط خوبه می خواد اینم انجام بده ... نمی دونم ولی واقعاَ دوست ندارم دوباره گریه های دخترکو ببینم... امیدوارم که لازم نشه

همسر عزیز هم سخت مشغوله کار و پروژه هاشه و به شدت نگران بالا رفتن دلار و کم شدن ارزش دارایی... خدا می دونه چی بشه ... وقتی ما برای مهاجرت اقدام کردیم دلار کانادا 800 تومن بود و حالا یکی باید بیاد جمعش کنه...

و در مورد پرونده ی عزیز که معلوم نیست داره چه بلایی توی ورشو سرش می یاد فعلاَ منتظریم ، چیزی که خیلی خوب این روزا یاد گرفتیم و راضییم به اون چیزیکه اونی که اون بالاهاست و برامون مقدر کرده... تا بعد

تغییری کوچک ولی خوشحالی بزرگ...

2011-12-01T14:50:00.003+03:30

هفته ی پیش طبق عادتی که بعد از گذشت 28 ماه از فایل نامبر دوم هنوز روز سه شنبه وسوسه ام می کنه که سایت مهاجرت را چک کنم ؛ در کمال ناباوری دیدم بالاخره Inprocess شدیم... چند ثانیه خیره به صفحه بودم و نمی توونستم درکش کنم وقتی به علیرضا زنگ زدم خندید گفت فکر کردم مدیکالمون اومده که اینطور شوکه شدی... ولی من خوشحالم خیلی خوشحال و امیدی در دلم رنگ گرفت... بعد از اینهمه انتظار بدون هیچ مکاتبه ای بالاخره اتفاقی افتاد هرچند خیلی خیلی کوچیک و شاید تکراری... خدایا نمی دونم در این شرایط که اینجا داره به یه میدان برای همه ی تحریمها و جنگ می شه باز کار ما به کجا کشیده می شه... من خودمو در قبال دخترکم مسئول می دونم ... دلم می خواد دغدغه های زندگیش مثل من نباشه... دلم می خواد هر روز که از خواب بیدار می شه برای زیبایی اون روز لبخند بزنه و از در خونه بیرون می ره دل نگران تا شب برگشتنش نباشه و نگران اینکه تا ثانیه ای را هم نتوونه برای خودش تصمیم بگیره.... خدایا کمکمون کن

پي نوشت : پرونده مون اول دسامبر به ورشو منتقل شد و همونطوري كه دوستان با فايل نامبر دوم در ماه آگوست 2009 ايميل آپديت مدارك به دستشون مي رسه ما هم منتظريم... حسم مي گه اگه خدا بخواد ديگه چيزي نمونده

نمره ی منفی با صفر فرق داره

2011-11-17T22:11:00.002+03:30

دیروز سر کلاس نوبت به بحث آزاد رسید و قرار شد در مورد مشکلات و برنامه هایی که داریم صحبت کنیم و به همدیگه کمک کنیم تا بهترین راه حل معلوم بشه...نمی دونم چی شد که استادمون گفت می خوام در مورد زندگی شخصیم صحبت کنم و ازمون خواست که بین خودمون باشهما فکر می کردیم که ازدواج نکرده و برامون گفت که چند سالی که ازدواج کرده و به خاطر خیانت همسرش برای طلاق اقدام کرده... عکس دوست دختر همسرش توی گوشیش بود و با دیدنش واقعاً دلم براش سوخت دختر به این زیبایی و با تحصیلات بالا و عجب کسی با چه هیبتی زندگی مشترکشو بهم زد... یعنی همسرش وقتی با دوست دخترش ارتباط داشته حتی یه لحظه مغز فندقیش بهش اینهمه تفاوت را گوشزد نکرده ... می دونم که متاسفانه خیلیها می گن حتماً این مرد کمبودی توی زندگیش داشته که خیانت کرده...

ولی این جمله برام قابل قبول نیست... من می گم این هوسه و کمبود و بی توجه ایی و ... بهانه ست برای پوشاندن کار کثیفی که کرده... چرا وقتی خانمی به همسرش خیانت می کنه باز هم حق را به آقا می دن و مظلوم داستان مرد داستانه ؟؟؟!!!! چرا اون موقع نمیگن شاید کمبودی این خانم احساس کرده و خیانت کرده ؟؟؟؟!!! من می گم اگه کمبودی توی زندگی هست و زندگی مشترکشونو دوست دارن می شینن و شرایط را برای هم باز می کنن و به کمبودها و رفتارهایی که احساس بدی به همراه داره اشاره می کنن تا کمبود برطرف بشه... آقا خیانت خیانته ... هوسرانی و تنوع طلبیه...

شاید بعداً نوشتن این مبحث را ادامه بدم

برف

2011-11-09T18:19:00.002+03:30

چه روزی بود دیروز... به جای اینکه از زیبایی اولین برف امسال که همه را غافلگیر کرد اونم توی اواسط آبان ماه ، لذت ببرم حسابی دمار از روزگارم درآورد... بعد از 6 ساعت سر کلاس نشستن ، از ساعت 2 بعدازظهر که توونستم یه آژانس توی این آشفته بازار پیدا کنم اونم با یه راننده ی غرغرو و بی فرهنگ تا ساعت 7 شب من توی این خیابونا اسیر بودم و راه 20 دقیقه ایی را 5 ساعت توی راه بودم... از ساعت 3:30 هم مرتب هر نیم ساعت باهام تماس می گرفتن که چرا نمی یاین دنبال آیسا و من درمونده توی ماشین می خواستم هرچی شهردار و راننده را خفه کنم تا بالاخره اینقدر دیر شد که مدیر آموزشی مهدکودک آیسارو خونه شون برد و من بالاخره ساعت 7 به خونه رسیدم... این آقایان هواشناسی و پیش بینی هوا ندارن؟؟؟!! هیچ آمادگی نداشتن و بعد از کلی برف اومدن تازه ساعت 3 شروع کردن با تکنولوژی فوق مدرن شن پاشیدن یه تکونی به خودشون بدن.... آخه نمی دونم چی بگم !!!! آدمای احمق آماده نبودین خب از صبح که برف را دیدین پس اینو چرا معطل موندین تا شب ؟؟؟؟!!!!! ای خدا چی بگم که نگفتنم بهتره... امروز هم به خاطر اینکه مهدکودکا تعطیله سر کلاسم نتوونستم برم...

به سلامتی من... به سلامتی تو

2011-10-22T13:53:00.002+03:30

اینا مطالبیه که یکی از دوستان برام ایمیل فرستاد... ممکنه تکراری باشه اما دوباره خووندنشون برام حس خوبی داشت

به سلامتی کسی که وقتی بردم گفت : اون رفیــــــــــــــــــــــــق منه .......

وقتی باختم گفت : من رفیـــــــــــــــــــــــــــقتم ......

به سلامتی دریاچه اورمیه... نه بخاطر اینکه مظلومه فقط به خاطر اینکه هیچ وقتی اجازه نداد کسی توش غرق بشه...

به سلامتی لرزش دست های پیر پدر

به سلامتی‌ اون بچه‌ای که شیمی‌ درمانی کرده همه? موهاش ریخته، به باباش میگه بابا من الان شدم مثل رونالدو یا روبرتو کارلوس؟ باباش میگه قربونت برم از همه اونا تو خوشتیپ تری ....

به سلامتیه همه اونایی که خطشون اعتباریه ولی معرفتشون دایمیه!

به سلامتی اونایی که به پدر و مادرشون احترام میذارن و میدونن تو خونه ای که بزرگترها کوچک شوند؛ کوچکترها هرگز بزرگ نمیشوند .

به سلامتی مادر که بخاطر ما هیکلش به هم خورد.

به سلامتی کسی که دید تو تاکسی بغلیش پول نداره به راننده گفت :پول خورد ندارم واسه همه رو حساب کن....!

به سلامتی بیل! که هرچه ‌قدر بره تو خاک، بازم برّاق‌تر می‌شه.

به سلامتی سیم خاردار! که پشت و رو نداره

به سلامتی اونی که بی کسه ولی ناکس نیست

به سلامتی اونی که باخت تا رفیقش برنده باشه

به سلامتی آسمون که با اون همه ستاره اش یه ذره ادعا نداره ولی یه سرهنگ با سه تا ستاره اش دهن عالم و آدمو سرویس کرده

به سلامتی‌ اون پسری که وقتی‌ تو خیابون نگاهش به یه دختر ناز و خوشگل میفته بازم سرشو میندازه پایین

و زیر لب میگه: اگه آخرشم باشی‌... انگشت کوچیکهٔ عشقمم نیستی

به سلامتی اونایی کهچه عشقشون پیششون باشه چه نباشه چشمشون مثل فانوس دریایی نمی چرخه...

به سلامتی اونایی که تو اوج سختی ها و مشکلات به جای اینکه ترکمون کنن درکمون میکنن...

به سلامتی مداد پاک کن که به خاطر اشتباه دیگران خودشو کوچیک میکنه...

به سلامتی اون دلی که هزار بار شکست ولی هنوزم شکستن بلد نیست...

به سلامتی مادر که وقتی غذا سر سفره کم بیاد اولین کسی که از اون غذا دوس نداره مادره...

به سلامتی حلقه های زنجیر که زیر برفو بارون میمونن زنگ میزنن ولی باز هم دیگرو ول نمیکنن

گل آفتابگردان را گفتند: چراشبها سرت را پایین می اندازی؟ گفت :ستاره چشمک میزند، نمیخواهم به خورشید خیانت کنم..........

به سلامتی همه اونایی که مثل گل آفتابگردان هستند

دوستي...

2011-10-19T19:15:00.001+03:30

مفهوم دوستی و روابط بین آدما دیگه مثل قدیما نیست انگار همه عوض شدن نمی دونم شاید من عوض شدم.... نمی دونم... به یاد حرف دکتر شریعتی افتادم که می گفت :می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند
ستایش کردم ، گفتند خرافات است
عاشق شدم ، گفتند دروغ است
گریستم ، گفتند بهانه است
خندیدم ، گفتند دیوانه استدنیا را نگه دارید ، می خواهم پیاده شوم ! من نمی گم خیلی آدم فوق العاده ای هستم ولی سعیمو می کنم که خودخواه نباشم ... واقعاً چرا دنیای اطرافمون اینطوری شده ؟؟؟!!!

من معتقدم انسانی که خودشو دوست داره از ارزش واقعی درون خودش با خبره ، به همین دلیل برای دیگران هم احترام و ارزش قائل هست ... همچین انسانی، نه تنها قصد سوء استفاده و آزار رساندن به دیگرانو نداره بلکه به اونها محبت داشته و برای درک ارزشمندی خودش و بهره گیری هر چه بیشتر از زندگی به اونا یاری می رسونه ... محبت ، سپاس عمیقیه که از درون می جوشه و می توونه نسبت به هر چیز و هر کس ابراز بشه... دوست واقعی، در بین گفتار و رفتار و نیتش هیچ تناقضی نمی بینیم ... هیچوقت اهل نفاق نیست و هیچ وقت در خیرخواهی برای دیگران، تردیدی به خودش راه نمی ده...

کاش می شد صدای شکستن حرمت دوستیو نمی شنیدیم و عمری به یاد زخمی که از شکستن حرمت دوستی بر دلمون می مونه بهش نگاه کنیم ... کاش می شد نگیم گذر زمان همه چیزو درست می کنه ... پیدا کردن یه دوست کار خیلی راحتیه ولی داشتن دوستی که در طول دوستیمون و در مواقعی که ما با سختیها و مشکلاتی روبرو می شیم که بخواد و بتوونه بهمون کمک کنه یعنی پیدا کردن یه دوست واقعی خیلی سخته...

یه دوست واقعی بهترین‌ها را برامون ‌می‌خواد؛ یه دوست واقعی همیشه بهترین آرزوها را برامون داره ... اگه اون بدونه که در زندگی شخص موفقی هستم ؛ حتماً ازم حمایت می کنه...
یه دوست واقعی پشتیبان منه؛ اگه من الان با یه مشکل روبه‌رو بشم، دوست واقعی سعی می‌کنه که در این مواقع از درد و غمم کم کنه و منو از این جریان احساسی که در اون افتادم، بیرون بیاره...
یه دوست واقعی کسیه که با من صادقه و وقتی از اون کمک خواستم، اون حرفی نمی‌زنه که منو راضی و خوشحال کنه بلکه اون چیزیو می گه که فکر می‌کنه به صلاح منه... منو به راه درست و مثبت هدایت می‌کنه...
در مورد من قضاوت نمی‌کنه؛ یه دوست واقعی همیشه حامی منه... اون منو همین‌طور که هستم، قبول داره و می‌پذیره و هیچ‌وقت تلاش نمی‌کنه که منو تغییر بده ... اون شخصیت منو با تمامی موارد مثبت و منفی قبول داره...
به حرف‌هام گوش می‌ده؛ دوستانی هستن که در مواقعی که همه چیز رو به راهه با من می‌مونن اما وقتی که من با یه مشکل روبه‌رو می‌شم، اونا ناپدید می‌شن و در حل کردن مشکل من هیچ کمکی نمی‌کنن؛ برعکس دوست واقعی کسیه که وقتی دید که من با مشکل مواجه شدم، دست کمک و یاری به سمت من دراز می کنه... منو جزئی از زندگیش قرار می‌ده؛ یه دوست واقعی، منو به بقیه دوستاش به‌خصوص خانواده‌اش معرفی می‌کنه و منو جزئی از زندگیش می‌دونه...
رازدار منه؛ یه دوست واقعی نقاط ضعف منو بروز نمی‌ده ... رازهامو فاش نمی‌کنه و برای من حقه و کلکی سوار نمی‌کنه... یکی از اهداف دوستی اینه که به حریم و خلوت همدیگه احترام بگذاریم... به دوست واقعی کسیه که با وجود اختلاف نظرهایی که داریم باز هم مواظب حریم دوستیمونه تا صدمه نبینه...
«هر کسی که یه دوست وفادار داشته باشه، یه گنج پیدا کرده ».

نيشتر روزگار ...

2011-09-02T02:04:00.002+04:30

روزها گذشت و بالاخره روز عمل رسید و من ديگه وجود نداشتم... انگار نبودم و همه ي وجودم نيست شده بود و فقط به خاطر دخترك قدم برمي داشتم تا لحظه اي احساس تنهايي نكنه ... اونقدر در كنارش بودم و گريه هاش دلمو مي لرزوند از آزمايش خون و وصل كردن آنژوكت به دست كوچولوش و ديدن چشماي پر اشكش و التماساش تا جدايي توي اتاق ريكاوري كنار خط قرمز دردي روي قلبم گذاشت كه هيچ وقت فراموش نمي كنم... گفته بودم مادر بودن سخته ولي فكر نمي كردم اينقدر جدا شدن از پاره ي تنت پر درده... سرمو روي شونه ي عليرضا گذاشتم و بغضي كه همه ي وجودمو مي لرزوند تركيد ... مي دونم كه قلب بابايي هم به درد اومده بود و سعي مي كرد مثل هميشه قوي و محكم در كنار من و تو باشه...

وقتي داشتي بهوش مي يومدي صدام كردن و همه ي وجودم ديدن دخترك بود... نمي توونم از اون لحظه ها بگم كه شايد بدترين روز زندگيم بود... بهوش اومدنت ... درد كشيدنت و وقتي التماس مي كردي هر لحظه جلوي چشمامه... خدا رو شكر الان خوبي خدا رو شكر

خدايا شكر

2011-08-16T11:47:00.003+04:30

دلم گرفته ... اين مال اميروز نيست يكي ، دو ماهه كه استرس و نگراني ولم نمي كنه.... نمي خواستم اينجا بنويسم اما ديگه دلم داره مي تركه... امروز بايد آيسارو براي VCUG ببرم... دو ماهه همه ي تلاشمو مي كنم تا كارش به اينجا نكشه اما نشد تازه اسكن كليه ش هم هست... خدايا منكه اينهمه به دخترك توجه مي كنم و همه ي وقت و زندگيم مال اونه آخه چرا بايد اينطور بشه؟ به دكترش گفتم من براي همه چيز آيسا انرژي و وقت مي ذارم اونم به تنهايي ... آخه بايد چرا اينطور بشه... مي گفت چون مراقب بودي و حواسش بهش بود فهميدي... اينقدر بچه هايي هستن كه والدينشون نمي فهمن و اثراتش بعداً درگير بچه ها مي شه ولي من داغونم؛ داغون... طاقت درد كشيدنشو ندارم... همه ي درد و بلاهاش مال من... من دردشو مي كشم دختركم اذيت نشه... خداجون چرا اين بلا رو سرم آوردي؟! بلاي جديدي بود كه ديگه وقت نكنم هي بهت بگم چرا؟ مي خواستي سرگرم دخترك بشم تا به همين وضع قانع باشم؟ ولي خودت مي دوني كه هرچي كه خواستم براي خودم نبود...
فرشته كوچولوي مادر تو همه ي زندگي مني ، عمر مني ، روح مني ، جون مني ، فداي صداي خنده هات بشم مامان... مامان ببخش من همه ي تلاشمو كردم و مي كنم كه تو هيچ وقت درد و غمي نداشته باشي و صداي خنده ي قشنگت هميشه خونه رو پر كنه... مامان هميشه بهترينارو برات مي خوام ، از همه چيزم مي گذرم تا تو شاد و خوب زندگي كني شاد شيرين زبون مامان ، عروسك مامان...

پي نوشت : امروز آيسا رو فقط سونوگرافي كردن و تشخيص سنگ حالب داده شد ... بايد عمل بشه و درش بيارن فردا بايد پيش دكتر كجباف زاده برم و براي عمل دختركمو آماده كنم... خدايا اگه امتحان هم بود بايد تا حالا تموم مي شد... ديگه رمقي ندارم

تابلويي از روزگار

2011-08-10T10:18:00.000+04:30

چند روزی بود که می خواستم از حال و هوام بنویسم... خدا رو شکر بد نیستم اما با کلی فکر و خیال که هر روز و هر روز با منه ... دیروز از صبح توی خیابونای تهران با این گرمای هوا به کارهایی که باید به سرانجام می رسوندمشون ، رسیدم ... گرمای هوا و زمزمه های خیال من که فقط خودم می شنیدم و خودم... وقتی به خونه رسیدم سریع به دنبال فرشته ی کوچولوی خونه رفتم که این روزها همه ی فکرم شده ... امروز دوست عزیزم امیر منو با صدای مرحوم خسرو شکیبایی منو دوباره غرق در فکر کرد... خدایا شکرت

‹‹ دکلمه ی مرحوم خسرو شکیبایی و سروده ی سید علی صالحی ››

سلام

حال همه‌ ي ما خوب است

ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور

که مردم به آن شادمانی بی‌سبب می‌گویند

با این همه عمری اگر باقی بود

طوری از کنارِ زندگی می‌گذرم

که نه زانوی آهوی بی‌جفت بلرزد و

نه این دل ناماندگار بی‌درمان

تا یادم نرفته است بنویسم

حوالی خوابهای ما سال پربارانی بود

می‌دانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه‌ باز نیامدن است

اما تو لااقل

حتی هر وهله

گاهی

هر از گاهی

ببین انعکاس تبسم رؤیا ؛ شبیه شمایل شقایق نیست

راستی خبرت بدهم خواب دیده‌ام خانه ای خریده‌ام

بی‌پرده، بی‌پنجره، بی‌در، بی‌دیوار ... هی بخند

بی‌پرده بگویمت: چیزی نمانده است

من چهل ساله خواهم شد

فردا را به فال نیک خواهم گرفت

دارد همین لحظه یک فوج کبوتر سپید

از فراز کوچه ما می‌گذرد

باد بوی نامهای کسان من می‌دهد

یادت می‌آید رفته بودی خبر از آرامش آسمان بیاوری؟

نه ری‌را جان! نامه‌ام باید کوتاه باشد

ساده باشد

بی حرفی از ابهام و آینه

از نو برایت می‌نویسم

حال همه‌ ما خوب است اما تو باور نکن

بیا برویم روبروی باد شمال ,

آن سوی پرچین گریه ها

سر پناهی خیس از مژه های ماه را بلدم که بیراهه دریا نیست

دیگر از این همه سلام ضبط شده بر روی آداب لاجرم خسته ام بیا برویم ,

آن سوی هرچه حرف و حدیث امروز است

همیشه سکوتی برای آرامش و فراموشی ما باقیست ,

می توانیم بدون تکلم خاطره ای حتی کامل شویم

می توانیم دمی در برابر جهان به یک واژه ساده قناعت کنیم

من حدس می زنم از آغاز آن همه سال و ماه

هنوز بیت ساده ای از غربت گریه را به یاد آوردم

من خودم هستم بی خودی این آینه را روبروی خاطره مگیر ؛

هیچ اتفاق خاصی رخ نداده است

تنها شبی هفت ساله خوابیدم و بامدادان هزار ساله بر خواستم

دارم هی پا به پای نرفتن صبوری می‌کنم

صبوری می‌کنم تا تمام کلمات عاقل شوند

صبوری می‌کنم تا ترنم نام تو در ترانه کاملتر شود

صبوری می‌کنم تا طلوع تبسم، تا سهم سايه،‌ تا سراغ همسايه ...

صبوری می‌کنم تا مَدار، مُدارا، مرگ ...

تا مرگ، خسته از دق‌الباب نوبتم

آهسته زير لب ... چيزی، حرفی، سخنی بگويد

مثلا وقت بسيار است و دوباره باز خواهم گشت!

هِه!

مرا نمی‌شناسد مرگ

يا کودک است هنوز و يا شاعران ساکتند!

حالا برو ای مرگ، برادر، ای بيم ساده‌ی آشنا

تا تو دوباره بازآيی

من هم دوباره عاشق خواهم شد!

خونه ی مارو آب برد

2011-07-20T01:24:00.002+04:30

دو ، سه روزیه که بدون کامپیوتر و اینترنت شدم و نمی دونم درست شدن لپ تابم چقدر طول می کشه... باید اینقدر صبر کنم تا علیرضا خونه بیاد تا یه سری به اینترنت بزنم... چند روز تعطیلی را خونه نبودم و یکشنبه شب که به خونه برگشتیم خستگی توی تنم موند ... توی خونه پر از آب و بوی نم فرش و چوب بود.... من و علیرضا هاج و واج مونده بودیم اولش فکر کردیم که شیرای اطفا حریق فعال شده ولی بعد متوجه شدیم که اتصال ماشین ظرفشویی شکسته و آب کل خونه رو گرفته ... خلاصه من مونده بودم با فرشای خیس و کلی تمیزکاری و یه لپ تاب سوخته و خسارتی که باید بابت سقف و دیوارای طبقه پایینی بدیم... خب دیگه اینم یه جور اسباب کشیه ... حالا خوبه که فلکه ی آب خونه مون بیرون از خونه ، کنار دره والا معلوم نبود که چقدر باید آب می رفت ؟؟؟!!!

تغيير...

2011-07-10T20:53:00.001+04:30

اين روزها خيلي درگيري فكري داشتم از تغيير مهدكودك آيسا تا اتفاقاي ريز و درشت اطرافم... يه جوري توي نگرانيها و استرسهاي اطرافم فرو رفته بودم .... انگار هرچي ناراحتي دنيا بود آوار شده بود سرم... از تصادف يكي از بستگان كه خدا رو شكر حالش رو به بهبوده تا تغييرات متعدد و پر از ابهام در مورد پرونده ي مهاجرتيمون كه اين يكي كل ذهنمو درگير خودش كرده بود... كه بالاخره چي مي شه؟؟!!

اما اين چند روزه حس خوبي دارم كه مديون صحبتا و راهنمايياي عليرضا ست... حالا وقت بيشتري براي خودم مي ذارم و دارم سعي مي كنم دوباره تغييرات مهمي براي خودم ايجاد كنم فقط با فكر كردن به اين قضايا وقت و موقعيتمو از دست مي دم و هيچ كاري براي تغيير شرايط از دستم برنمي ياد...

حالا براي بهتر شدن خودم اينو مرتب تكرار مي كنم شايد از ديد ديگران من آدم موفقيم ولي اين حسي نيست كه منو قانع كنه ... اميدوارم به شرايط چون همیشه در زندگی فكر و عمل مثبت راهگشاست ، حتی اگر شروعش يه شعله‌ ی لرزون باشه...

پي نوشت : از انتخاب و تغيير مهدكودك دخترك راضيم و خوشحالم كه اين كار انجام شد و كاش زودتر اينكارو كرده بودم ... احساس مي كنم توي اين مهدكودك شادتره و الان شعرها و اصطلاحات فارسي و انگليسي بيشتري تكرار مي كنه... هفته ي پيش بستني درست كرده بودن و امروز كشاورز كوچولو شدن و شاهي مثلاً كاشتن...

ماه در آب

2011-06-25T17:37:00.004+04:30

امروز وبلاگ ماه در آب هفت ساله می شه... چقدر عمر زود می‌گذره... انگار همین دیروز بود... اسم وبلاگ از لابلای صحبتهای علیرضا مثل جرقه انتخاب شد و وقتی مورد قبول شد تا به الان با همین اسم در خدمت شماییم با لحظه های تلخ و شیرین...

من زنم

2011-06-20T17:43:00.001+04:30

من زنم و محکوم به زن بودنم... من زنم و می خوام آزاد باشم... آزاد ... آزاد... اعتماد به نفسم را می کشن می دونی چرا ؟؟؟!!! چون زنم... محکومم به بد حجابی چون دلم می خواد آزاد باشم ... گرمای خورشید روی موهام حس کنم ... خنکای نسیم بین تارهای موهام بپیچه... من زنم و محکوم به سبکی چون در هر جمعی به دنبال نگاه عشق زندگیم و لبخندش و نگاهش و دست در دست داشتنشم... من زنم و محکوم به خواستن کمترین توقعات دنیا ... من زنم و محکوم به ندانستنیها و نفهمیها... من زنم که در اوج درکنار یک مرد دیده نمی شوم چون جایم در آشپزخانه ست و مادرم ... وظیفه های مادرانه وظیفه ی منه... من زنم و محکومم به نداشتن تفریح چون اینها برای یک زن مبتذله... من زنم و تفریحم فقط در خانه است و بچه داری و همسرداری... من زنم و محکوم به زن بودن ...

اما من امروز به خاطر زن بودنم سرم را بالا می گیرم ... برمی خیزم ... آنقدر محکم قدم برمی دارم و پشت دخترکم می ایستم تا هیچ کس نتوونه به حکم زن بودن شیرینترین لحظه های کودکیش را در بند کنه... من زنم...

این روزا ... این روزا
من این روز ها یه حال دیگه ایی دارم
             همیشه هیچ وقت اینطور نبودم

همیشه نیمه خالی رو می دیدم
             به فکر نیمه های پر نبودم

همیشه فکر می کردم زمین پسته
          خدا رو سوی قبله می شه پیدا کرد

همین دیروز سمت این حوالی بود
                یکی در زد خدا رفتو درو باز کرد

من این روزا یه حال دیگه ایی دارم
               جهان من لباس تازه می پوشه

منو تو دیگه تنها نیستیم
              چونکه
خدا با ما نشسته چای می نوشه

ملخ افتاده تویه خرمن گندم
                 منم مثل همه از کار بی کارم

به جای داس شونه تویه دستامه
                 فقط به فکر گندم زار موهاتم

اگه بارون به شیشه مشت می کوبه
            بیا اینجا بشین کنار این کرسی

خدا با دست من دستاتو میگیره
                تو از چشم خدا حالم رو می پرسی

نه اینکه بی خیال مزرعه باشم
                دیگه باد پاییزی نمی ترسم

نگو این آسیاب از پایه ویرون شد
             خدا با ماست از چیزی نمی ترسم

روز تو و من ...

2011-06-16T00:30:00.002+04:30

روزت مبارك بهترين من ، همنفس قصه ي زندگيم ،بابايي خونه...

امروز روز منم هست ... يادت مي ياد عليرضا ؟؟؟!!! اولین باری که همدیگه رو دیدیم... نگاهت قبله ی زندگیم شد ... حرفات قانون زندگیم شد... وجودت بهونه ی زندگیم شد ... قلبم مال تو شد ... امروز من همه قلبم رو بهت هدیه می‌دم.

به دنبال هواي تازه ...

2011-06-11T14:14:00.001+04:30

چند روزی نبودم و از شلوغی و گرمای تهران به دور... آسمون آبی و نسیم خنک زیر درخت... شبای پر ستاره و تنها صدایی که می شنیدی صدای جیرجیرک و واق واق گاه و بی گاه هاپوی خونه و سکوت و سکوت و آرامش... مسافرت خوبی بود و با خبری که امیر عزیزدر مورد اومدن مدیکال دوستی بعد از 24 ماه خوشحالیمون دو چندان شد و امیدوار شدیم که شاید برای ما هم خبرایی بشه...
این چند روز فرصت خوبی بود تا به زندگی و لحظه هایی که پشت سر گذاشتم و پبش رومه فکر کنم و شاید فرصت خیلی خیلی خوبی برای مقایسه آدمهای دور و برم... من خوشحالم و از خدای بزرگ سپاسگذار چون مردی در کنار خودم دارم که جنس حرفامون یکیه و نگاه هامون به زندگی تا حدود زیادی شبیه هم... منو خوب درک می کنه و در هر لحظه راهنمای خوبی برامه و منو فقط و فقط برای خودم می خواد... لخظه هایی بود که با همه ی تنهایی و سردرگمی که در اطرافم داشتم راه درست را بهم نشون داد...

پي نوشت : بعد از مسافرت به اين نتيجه رسيدم كه مهد آيسا گلي را عوض كنم چون مربي دوست داشتني آيسا گلي - تينا جون - هم مي خواست از اونجا بره و به خاطر اينكه موندن آيسا فقط به خاطر اين مربيش بود ديگه ديدم بهتره ديگه به حرف عليرضا گوش بدم... من موندم چرا همه ي پدر و مادرها چشمشونو به مسايل مهم مهد كودك مثل بهداشت و تغذيه بستن... ديگه از كيفيت مهد راضي نبودم و حالا دوباره خيلي سخت به دنبال مهدكودكم

اينجا هم مي توونين كامنت بگذارين... ممنون.

مناره كج ...

2011-05-31T19:42:00.000+04:30

میگویند حدود ٧٠٠ سال پیش، در اصفهان مسجدی می ساختن... روز قبل از افتتاح مسجد، کارگرها و معماران جمع شده بودن و آخرین خرده کاری ها را انجام میدادن...
پیرزنی از اونجا رد می شد وقتی مسجد را دید به یکی از کارگران گفت: فکر کنم یکی از مناره ها کمی کجه!
کارگرها خندیدن اما معمار که این حرفو شنید، سریع گفت : چوب بیارين ! کارگر بیارين ! چوب را به مناره تکیه بدين. فشار بدين. فششششششااااررر...!!!

و مدام از پیرزن می پرسید: مادر، درست شد؟!!

مدتی طول کشید تا پیرزن گفت : بله ! درست شد !!! تشکر کرد و دعایی کرد و رفت...
کارگرها حکمت این کار بیهوده و فشار دادن مناره را پرسیدن ؟! معمار گفت : اگر این پیرزن، راجع به کج بودن این مناره با دیگران صحبت می کرد و شایعه پا می گرفت، این مناره تا ابد کج می موند و دیگه نمی توونستیم اثرات منفی این شایعه را پاک کنیم...
به خاطر همين خواستم ؛ همین اولش جلوی اونو بگیرم...
وقتي اين قصه رو خووندم معمار قصه رو كاملاً درك كردم چون فضول اطراف من و زندگيم دارم فراوون... خدا رو شكر تا حدي توونستم كنترلشون كنم ولي سياست معمار را ندارم و روشم براي رفع سرك كشيدنا و شايعه سازيشون فقط حذفشون از طرف خودم بود تا صداشونو نشنوم...اما اونا بودن و هستن و گهگداري از دور صداهاشونو مي شنوم ... البته ديگه برام اهميت ندارن اما هنوز هستن ... كاش بلد بودم مثل معمار كاري كنم تا دمشون بدون دعوا و جدل قيچي بشه...

اينجا هم مي توونين كامنت بگذارين... ممنون.

امروز غنيمتي بود ...

2011-05-27T21:15:00.000+04:30

امروز یه حس خوب و قشنگ دارم کاش این حس همیشه با من بود... دور هم بودن توی اون جمع صمیمی ، مهربان و دوست داشتنی برام حس خوبی داشت ، جمعی که کم و بیش هدفها و دغدغه های مشترکی داشتیم ... کاش می شد روزهای خوب و احساسات قشنگی رو که در اون روز داریم ذخیره کنیم برای فرداها... در کنار دوستان مهاجر بودن چقدر مغتنم بود... دوستان قدیمی مهاجر که از خیلی وقته از طریق نوشته هاشون می شناسم ولی نشده بود که تا امروز از نزدیک ببینمشون و دوستان جدید مهاجر که دیدنشون برام سرشار از لطف بود ... از مانای عزیزم هم خیلی خیلی تشکر می کنم که ترتیب این مهمونی را داد ... جای همه دوستانی که نتوونستن بیان مخصوصاً سارای عزیزم خیلی خالی بود ... جلیله، هستی ، محبوبه ، شکوفه ، فیروزه ، مصی ، مانا ، تانی ، سارا ، اشرف ، نیوشا، ساناز ، لیدا ، آزاده ، شادی ، فریار ، شهره ، گلی ، روشنک ، دو جاری عزیز که متاسفانه اسمشون یادم نمی یاد و شایا ( مهمون عزیز که با سوالاتمون خیلی خسته ش کردیم ) از دیدن همه ی شما عزیزان خیلی خوشحال شدم و امیدوارم به زودی باز هم همدیگه رو ببینیم...

اينجا هم مي توونين كامنت بگذارين... ممنون.

وفتي كسي رو دوست داري...

2011-05-23T12:39:00.002+04:30

وقتی کسی رو دوست داری حتی فکر کردن به او باعث شادی و آرامشتون می شه ... در کنارش که هستی احساس امنیت می کنی ... حتی با شنیدن صداش ضربان قلب خودتو در سینه حس میکنی... زمانی که در کنارش راه می ری احساس غرور می کنی... تحمل دوریش برات سخت و دشواره...

وقتی کسی رو دوست داری شادیش برات زیباترین منظره دنیا و ناراحتیش برات سنگین ترین غم دنیاست حتی تصور بدون اون زیستن برات دشواره... شیرین ترین لحظات عمرت لحظاتیه که باهاش گذروندی... حاضری برای خوشحالیش دست به هر کاری بزنی... هر چیزی که متعلق به اوست دوست داری... درمواقعی که به بن بست می رسی با صحبت کردن باهاش به آرامش می رسی...

وقتی کسی رو دوست داری برای دیدن دوباره‌ش لحظه شماری می کنی... حاضری از خواسته های خودت برای شادی اون بگذری... به علایقش بیشتر از علایق خودت اهمیت می دی... حاضری به هر جایی بری فقط اون در کنارت باشه... ناخود آگاه براش احترام خاصی قائل هستی... تحمل سختی ها برات آسون و دلخوشی های زندگی فراوون می شن... اون برات زیباترین و بهترین خواهد بود ...

وقتی کسی رو دوست داری به همه چیز امیدوارانه نگاه می کنی و رسیدن به آرزوهات رو آسون می شماری... با موفقیت و محبوبیت اون شاد و احساس سربلندی می کنی... واژه تنهایی برات بی معناست... آرزوهات آرزوهای اونه... وقتی کسی رو دوست داری در دل زمستون هم احساس بهاری بودن داری...

واقعاً دوست داشتن چقدر زیباست، این طور نیست ؟؟ و دوستداری داشتن زیباتر ...

دوستتون دارم همنفس زندگیم و عروسک مامان ...

اينجا هم مي توونين كامنت بگذارين... ممنون.

پی نوشت : دوستان عزیز مهاجر موضوع مهمی در مورد اعتراض به عملکرد سیستم مهاجرتی کانادا هست که به تفصیل در وبلاگ دوست عزیزمون نرگس جون به اون اشاره شده حتماً مطالعه و اقدام فرمایید

كودك آزاري

2011-05-17T18:58:00.001+04:30

امروز بعد از ظهر این پست تکون دهنده را از وبلاگ دوست بسیار عزیزم مصی جون خووندم و با اجازه ش در وبلاگم گذاشتم تا بهم یادآوری بشه که در اینجا حتی یه بچه ی کوچولوی مظلوم هیچ حقی در زندگیش نداره و هیچ امنیتی...

روز بعد با به هوش آمدن نیما، پرستاران هنگام بررسی وضعیت جسمانی او مشاهده کردند ناخن یکی از انگشتان نیما با انبر کشیده شده، آلت تناسلی اش سوخته و بخشی از پوست سرش نیز کنده شده است.

شواهد نشان می داد این کودک مدت هاست شکنجه می شده است.

با مشخص شدن این موضوع، روند رسیدگی به پرونده وارد مرحله جدیدی شد و والدین پسر آسیب دیده به طور جداگانه در کلانتری قلهک تهران بازجویی شدند.

اعتراف مادر به کتک زدن کودک
مادر نیما به پلیس گفت: 15 سال پیش ازدواج کردم و در این مدت با شوهرم هیچ اختلافی نداشتیم. یک هفته پیش وقتی با دو فرزندم به خانه پدری مان در شهر تبریز رفتیم، پسر 2 ساله مان نزد آنها ماند و نیما را با خود به تهران آوردیم.
زن متهم افزود: نیما در نبود برادرش مدام بی قراری می کرد. از این وضع خسته شده بودم عصر حادثه وقتی به خانه بازگشتم، دیدم نیما و پسر همسایه مان خانه را به هم ریخته اند و شیطنت می کنند. عصبانی شده و پسر همسایه را از خانه بیرون کردم. نیما را هم به اتاق برده و کتکش زدم. التماس و گریه های کودکانه اش در من اثر نمی کرد.

متهم افزود: ابتدا چند سیلی به سر و صورتش زدم. بعد با سیخ چند ضربه به او زدم که بدحال شد و زمین افتاد. چند بار صدایش زدم ولی جواب نداد. ترسیده بودم. در تماس با شوهرم، ماجرا را برایش گفته و خواستم هرچه زودتر به خانه بیاید. متهم ادامه داد: شوهرم به محض ورود به خانه و دیدن نیما وحشت کرد. باور نمی کرد آنقدر او را زده ام که بیهوش شده است. وی اضافه کرد: 2 نفری پسرمان را به بیمارستان رساندیم. باور کنید فقط همین یک بار نیما را کتک زدم.

پدر، همسرش را بی گناه و خود را مقصر دانست
درپی اظهارات زن متهم، شوهرش در بازجویی ادعاهای همسرش را نپذیرفت و گفت: شکنجه پسرم نیما، کار من بود. همسرم بی گناه است. نیما در خانه خیلی شیطنت می کرد و هربار که من و مادرش را اذیت می کرد و به حرف هایمان گوش نمی داد، او را بشدت کتک زده و موهایش را می کندم.
بنابر این گزارش، در پی اظهارات متناقض این زن و شوهر جوان، برای آنها قرار قانونی صادر شد.
گزارش خبرنگار ما حاکی است، وضعیت عمومی نیما، پسر 4 ساله رضایتبخش اعلام شده است. او اکنون در بخش جراحی کودکان بیمارستان مفید تهران بستری است.
فکر می کنین با این پدر و مادر چه می کنند؟؟؟
هیچ باور کنید هیچ
پدر است حق بر فرزند دارد حتی اگر این کودک کشته می شد پدر کودک قصاص نمی شد
کی می گه قانون ما ناقصه؟؟؟
کی می گه؟؟ مردم ... ملت... صحنه... صدا... فریاد... احساس... اسلام... مبین... حجاب... خشم... پرچم... وطن...

مژده نوشت : واقعاً اینطور پدر و مادرها چه تصوری از پدر و مادر بودن خودشون دارن... این فرشته های کوچولو چه تقصیری دارن... مگه خودشون خواستن که پا به این دنیای بی خود بگذارن که اینطور به خاطر شیطنتهای کودکانه محکوم به این شکنجه ها می شن ... کی می خوایم یاد بگیریم بچه ها فرشته های آسمونین و یه امانت... چقدر بیچاره ایم که طبق معمول در اینجا هیچ قانونی نیست برای حمایت مظلوم...
اينجا هم مي توونين كامنت بگذارين... ممنون.

وسعت زندگی هرکس به اندازه ی وسعت اندیشه ی اوست...

2011-05-09T14:28:00.001+04:30

دلبسته ی کفشام بودم. کفشایی که یادگار سالهای نوجوانی ام بودن... دلم نمی اومد دورشون بندازم ... هنوز همونا را می پوشیدم اما کفشا تنگ بودن و پام را می زدن... قدم از قدم که بر می داشتم زخمی تازه نصیبم می شد ... سعی می کردم کمتر راه برم چونکه رفتن دردناک بود ...

می نشستم و زانوهامو بغل می گرفتم و می گفتم:چقدر همه چیز دردناکه !!! چرا خونه ام کوچیکه و شهرم و دنیام ... می نشستم و می گفتم : زندگیم بوی ملالت می ده و تکرار... خوشبختی تنها یه دروغ قدیمیه... مینشستم و به خاطر تنگی کفشام جایی نمیرفتم ... قدم از قدم بر نمی داشتم ... می گفتم و می گفتم...

پارسایی از کنارم رد شد... عجب ! پا برهنه بود و کفشی به پا نداشت... منو که دید لبخندی زد و گفت: خوشبختی دروغ نیست اما شاید تو خوشبخت نشی چون خوشبختی خطر کردنه و زیباترین خطر، از دست دادن... تا تو به این کفشای تنگ آویزونی ، دنیا برات کوچیکه و زندگی تکراری... جرات کن و کفش تازه به پا کن... شجاع باش و باور کن که بزرگتر شدی... رو به پارسا کردم ، پوزخندی زدم و گفتم : اگر راست می گی چرا پس خودت کفش تازه پا نمی کنی تا پا برهنه نباشی؟

پارسا خندید و گفت :من مسافرم و تاوان هر سفرم کفشی بود که هر بار که از سفر برگشتم تنگ شده بود و پس هر بار دوونستم که قدری بزرگتر شدم... هزاران جاده را پیمودم و هزارها کفش را دور انداختم تا فهمیدم بزرگ شدن بهایی داره که باید اون را پرداخت ...حالا دیگر هیچ کفشی اندازه ی من نیست...

« وسعت زندگی هرکس به اندازه ی وسعت اندیشه ی اوست »

سر تا پای‌ خودم‌ را که‌ خلاصه‌ می‌کنم، می‌شم‌ قد یک‌ کف‌ دست‌ خاک‌ که‌ ممکن‌ بود یه تکه‌ آجر باشه توی‌ دیوار یه خونه یا یه قلوه‌ سنگ‌ روی‌ شونه‌ یه کوه یا مشتی‌ سنگ‌ریزه، ته‌ته‌ اقیانوس؛ یا حتی‌ خاک‌ یه گلدون‌ باشه؛ خاک‌ همین‌ گلدون‌ پشت‌ پنجره...

یه کف‌ دست‌ خاک‌ ممکنه هیچ‌ وقت ، هیچ‌ اسمی‌ نداشته‌ باشه و تا همیشه، خاک‌ باقی‌ بمونه، فقط‌ خاک... اما حالا یک‌ کف‌ دست‌ خاک‌ وجود دارده که‌ خدا بهش اجازه‌ داده‌ نفس‌ بکشه... ببینه... بشنوه ... بفهمه... جون‌ داشته‌ باشه...

یه مشت‌ خاک‌ که‌ اجازه‌ داره عاشق‌ بشه،

انتخاب‌ کنه... عوض‌ بشه... تغییر کنه...

چقدر خوب خدا جونم ! که من‌ همون‌ خاک‌ انتخاب‌ شده‌ ام... همون‌ خاکی‌ که‌ با بقیه‌ خاکها فرق‌ می‌کنه ... من‌ اون‌ خاکیم‌ که‌ خدا از نفسش‌ در اون‌ دمیده ... من‌ اون‌ خاک‌ قیمتیم که می خوام تغییر کنم... انتخاب‌ کنم ... کمکم کن خدا جون... مثل همیشه

اينجا هم مي توونين كامنت بگذارين... ممنون.

زندگي...

2011-04-27T23:35:00.000+04:30

فردا برام روز خاطره هاست... شش سال گذشت و دوباره هشت اردیبهشت دیگه ایی. سالگرد عروسی ما رسید... چه زود روزها می گذرن و من در زندگی محو شدم.

اينجا هم مي توونين كامنت بگذارين... ممنون.

بازي و شادي كودكانه ؛ شيطنت نيست

2011-04-13T15:45:00.000+04:30

از اول هفته درگیر مسائل مختلف مهدکودک آیسا شدم... روز دوشنبه منو دفتر مهد خواستن و بعد از کلی مقدمه چینی فهمیدم آیسا صدمه دیده ... دوست آیسا کوچول ، تینا کوچولو در حین بازی با هم صورت آیسارو چنگ گرفته بود...

کلی مدیران داخلی مهد آسمون و ریسمون بافتن که با توجه به نتایج فرمایشاتشون یا این کوچولو مقصر بود یا این کوچولو و کلی حرفای چرت و پرت برای توجیه اتفاقی که افتاده و اینکه با مادر این کوچولو صحیت می کنیم و از این حرفا ... منکه حسابی عصبانی شده بودم ؛ کنترل خودمو از دست دادم و با عصبانیت جوابشونو دادم که این دو تا بچه کوچولو هستن اون کسی که مسؤول و مقصر این اتفاقه مربی شماست وقتی از روی شکم سیری برای خودتون ، بدون مشورت با پدر و مادر مربی عوض می کنین ؛ به این مشکلات فکر نکردین ... به جای اینکه مربی خودتونو توبیخ کنین ، می خواین مقصر پیدا کنین... با مادرش صحبت کنین که چی بشه اون بیچاره هم مثل من مهدکودک که نبود ... این بچه ها سه سالشونه ، سی سالشون نیست و در لحظه کاری انجام می دن ... فکری به حال مربیاتون کنین... اینقدر حرف زدم که سر درد گرفتم و در آخر گفتم نظر من و پدر آیسا به اینه که کلاسشو عوض کنین یا از این مهد می برمیش...

نتیجه با کلی صحبت کردن با رئیس مهد این شد که خودش به خاطر اشتباه مربیش تعهد داد دیگه این اتفاق نمی یوفته... عجب مملکتی... بچرخیم به دور فرهنگمون این روزها... که هر جایی به خاطر رسیدن به منافع، بزرگ و کوچیکی وجود نداره.... جاش برسه می توونن یه کوچولوی سه ساله رو هم محکوم کنن...

خدا جون کمکمون کن.... می خوام برم ، می خوام برم با همه ی سختی که می دونم در انتظارمونه ولی دختر کوچولوم می خنده ، شاده و شادی و بازی کودکانه ش محکوم به شیطنت نمی شه...

پرونده ی مهاجرتمون که بعد از 20 ماه گذشتن از تاریخ فایل نامبر دوم هنوز هم هیچ تغییری نکرده... کاری از دستمون برنمی یاد.... آخه چقدر صبر...

دیروز آیسا گلی رو بعد از مهد کودک برای هواخوری بیرون بردم و یه گشتی زدیم ... توی را برگشت به خونه به من گفت : مامانی تو چرا بیرون می یای دامن و پیراهن نمی پوشی مثل من خوشگل بشی ؟! بپوش دیگه

گفتم نمی شه مامان...

با تعجب پرسید آخه چرا؟

نمی دونستم با زبون کودکانه چطور این موضوع را براش توجیه کنم ... بهش گفتم بعضی آقاها و خانما نمی زارن مامان دامن و پیراهن بپوشم از خونه بیرون بیام...من و مامانا و خانمها باید مانتو بپوشیم والا دعوامون می کنن... جوابم براش قانع کننده نبود و هی اصرار می کرد... با خودم فکر می کردم دخترکم شاد باش ... شاد ... مامان و بابا هر کاری می کنیم که تو آزاد زندگی کنی...

اينجا هم مي توونين كامنت بگذارين... ممنون.

من می خوام از اینجا برم ، به خاطر آیسا...

2011-04-09T14:01:00.000+04:30

این روزها خبرهای مختلف تا دلتون بخواد می شنیدم ولی این یکی نوبر خبریه... آموزش و پرورش تصمیم گرفته آموزش کودکان ٤ تا ٦ ساله هارو هم به عهده بگیره... این تیتر خبر را که از روزنامه خووندم میخ شدم به نوشته ها... بچه های ٤ تا ٦ ساله از مهر ماه به جای مهد کودک راهی دبستانهای غیرانتفاعی می شوند و ثبت نامشون در مهدکودکها ممنوعه... این دقیقاً عین خبر از صفحه اول روزنامه همشهری امروزه...

ای گندتون بزنه... بچگی مارو از ما گرفتین حالا نوبت بچه های ماست... آموزش و پرورش با امضای یه تفاهم نامه با سازمان بهزیستی مسئولیت آموزش مناسب این رده سنی رو خودش داره... آخه یکی نیست به این احمقها بگه اين بچه هاي كوچولو با قرار گرفتن در محيطي كه بچه هاي 7 تا 11 ساله هم هستن دچار مشكل نمي شن؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!! آيا براي بچه ها محيط امني خواهد بود... اين بچه ها هنوز نمي توونن به اين زودي در اجتماع مدرسه قرار بگيرن و حضورشون در كنار يچه هاي بزرگتر اعتماد به نفسشونو از بين مي بره... اگه قصدتون سركيسه كردن والدين نيست چه اشكالي داره مهد كودكها به كارشون ادامه بدن... آخه اينها با اين سن به محيط متفاوت از محيط خشك مدرسه ها نياز دارن... جايي كه شادي كنن... بازي كنن... با مهد كودك آيسا تماس گرفتم و ظاهراً مسئول مهد به بهزيستي رفته... اگه حل نشه آيسارو مهدكودك نمي برم... اي خدا !!!!!!!!! نجاتمون بده... كي از دست اين قانونهاي شب مي خوابن صبح بيدار مي شن تصويب مي كنن راحت مي شيم... من مي خوام از اينجا برم اي خدا صدامو بشنو.... نه به خاطر خودم به خاطر آيسا... منكه بچگي نداشتم... نمي خوام دختر كوچولوم همچين سرنوشتي داشته باشه...

اينجا هم مي توونين كامنت بگذارين... ممنون.

امسال؛ سال من و تو

2011-03-15T17:24:00.001+03:30

امروز صبح خيلي خيلي زود ، هنوز هوا روشن نشده بود ؛ يهو با صداي آيسا گلي كه آب مي خواست از خواب بيدار شدم... دخترك شيرين زبونم دوباره بغلم خوابيد و منهم به اتاقم برگشتم... عليرضا آروم خوابيده بود ... با خودم فکر کردم؛ بهار تا چند روز ديگه مي ياد... امسال هم با همه ي اتفاقاتش با سرعت گذشت... با همه ي استرس و فشاري كه در اين سال گذرونديم اما خداي مهربونم هر لحظه با ما بود... آرزوهاي ريز و درشتي كه خيلياشون برآورده شدن ...

علیرضای عزیزم، همنفس قصه ی زندگی من ؛ دوستت دارم چون وقتی با توام احساس بودن می‌کنم... پیشاپیش سال نو رو بهت تبریک می گم و بهترینهارو برات آرزومندم...

آیسای نازم، ماه کوچولوی من؛ امسال چهارمین عید نوروزته... الهی شکر ... عزیز مامان ؛ من و بابایی خیلی دوستت داریم و هر لحظه‌ی وجودمون رو برای تو می‌گذاریم... از خدای بزرگ برات قشنگترین روزهارو با شادی و سلامتی آرزو می کنم...

خدای بزرگم ؛ تو رو شکر می‌کنم به خاطر سلامتی و موفقیتهایی که به ما دادی و آرزو می‌کنم امسال سال برکت و خوشی برای زندگی کوچیک ما و خانواده‌هامون و دوستانمون باشه... خدایا؛ تو رو به بزرگیت قسم می‌دم ، توی این سال جدید مثل همیشه مراقب خانواده ی کوچیک سه نفری ما باشی... می‌دونم مثل همیشه با مایی... همیشه هستی... بنده‌ی کوچیکتو فراموش نکن. من، علیرضا و آیسا لحظه لحظه بهت نیاز داریم...

به یاد داستانی افتادم که پارسال همین موقعها خوونده بودم و یکبار اینجا نوشته ‌م ... واقعاً همینطور بود... دلم نیومد امسال دوباره ننویسمش...

یه جایی خوونده بودم : « به فرشته ایی گفتم : از اینجا تا آرزوهای من چقدر راهه؟

من کی به ته رویاهام می‌رسم؟

من از قضا و قدر واهمه دارم.

من از تقدیر می‌ترسم.

از سرنوشتی که خدا برام نوشته. من فصل آینده را بلد نیستم. از صفحه های فردا بیخبرم.

میگم: کاش قلم دست خودم بود... کاش خودم مینوشتم...

فرشته به قلم سوگند خورد و اون رو به من داد و گفت :بنویس. هر چه رو که می‌خواهی... بنویس که دعاهات همون سرنوشت توست. تقدیر همونه که خودت قبلاً نوشتی ...»

‹‹ سال نو مبارک ››

اينجا هم مي توونين كامنت بگذارين... ممنون.

تقصير آستينم بود

2011-03-12T11:26:00.002+03:30

ديروز كه عليرضا اخبار زلزله ي ژاپن پيگيري مي كرد با خودم مي گفتم خدايا دو دقيقه طول كشيد... زمين چه حركتي داشت ، زلزله ای به قدرت نزدیک به 9 ریشتر و اگر بخواهیم دقیق تر بگوییم هشت و نه دهم ریشتر! شدت زلزله اينقدر زياد بود که ژاپنی ها که به زمین لرزه عادت دارن وحشت كرده بودن ... از يه طرف زلزله و از طرف ديگه سونامی وحشتناكي كه به وجود اومد . پس لرزه هاش حول و حوش 6 ریشتره یعنی تقریباً به اندازه زلزله سال 82 بم که 6.3 ریشتر بود.

جالب اينه كه ايران هم زلزله خيزه اما بر خلاف ژاپنی ها که ایمن سازی رو به عنوان مهمترين اصل توي ساخت و سازهاشون قرار دادن ، در ایران هنوز که هنوزه ساختمون های غیر استاندارد ساخته می شه ... خدا به داد ما برسه با اين خونه هايي زپرتي كه توش زندگي مي كنيم.

حال فكرشو كنين خداي نكرده يه همچین زلزله ايي توي تهران بیاد ؛ در اون صورت آیا چیزی از تهران باقی مي مونه؟؟؟؟؟؟؟؟ تعارف كه نداريم ؛ زلزله تهران دیر و زود داره ولي سوخت و سوز نداره ، یعنی زمین لرزه در کمین مونه ، ویرونی و مرگ به سوی ما در حرکته و ما همچنان به خاطر سود بیشتر ، خونه ها را کم توان می سازیم ... سر مسائل دست چندم به سر و كله مون می کوبیم... اينقدر كه كله گنده هاي مملكت درباره مسائل .... جار و جنجال به راه انداخته اند و چقدر برای ایمن سازی شهرها و روستاها در برابر خطر حتمی و گریز ناپذیر زلزله خودشونو به آب و آتش مي زنن؟؟؟!!!!!

ژاپنی ها از زلزله ي سال 1923 درس عبرت گرفتن و ایمن سازي در برابر زلزله دارن درحد المپيك اما ما ایرانی ها ، جلوی چشم مون دیدیم که چطور بم زیر و رو شد و رودبار و منجیل با خاک یکسان شدن اما انگار نه انگار!

فقط بلدیم شعار بديم و این آفتیه که به کل جامعه مون افتاده ... از اون مهندسی که توي ساخت خونه و نظارت بهش با بساز و بفروشي تبانی می کنه تا اون کارگری که خوب جوشکاری نمی کنه و اون مامور شهرداری که خودشو به ندیدن می زنه تا يه شيتيلي هم نصيبش بشه... همه و همه مقصرن و سرنوشت چنین جامعه ای مرگ گروهی با يه زلزله توي يه شب یا روزیه...
خدا بهمون رحم كنه... ديشب كه همش به اين موضوع فكر مي كردم...

اينجا هم مي توونين كامنت بگذارين... ممنون.

روز من...

2011-03-06T00:39:00.003+03:30

عمرمون عین برق و باد می گذره... تند تند... امروز هم یک روز عادی خداست... برف همه جارو سفید کرده و سوز و سرما مثل کارد به استخوونم می خوره ... برای همه مثل هر روز، روز سرد و برفی دیگه است اما برای من روز تولدمه ... امروز 34 ساله شدم... روزها و شبها پشت هم می گذرونم و هر سال با نوشتن سال تولدم فکر می کنم خدایا کمکم کن امسال سال خوبی باشه... جایی خوونده بودم روز تولدتونو مهم بدونین چون یک انسان به وجود اومده و صاحب حیات شده... خدا جون شکرت .... به خاطر همه ی بزرگیت و همه ی مهربونی هات به من

اينجا هم مي توونين كامنت بگذارين... ممنون.

مژده اينجا... مژده همه جا

2011-03-02T20:36:00.001+03:30

خب یه مدت طولانیه که ننوشتم... با ف*ی*ل*ت*ر شدن وبلاگ عزیز مجبور شدم دوباره پرشين بلاگو فعال كنم... بابا ديگه حرفه اي شديم... اين مدت چيزي نبود جز بدو بدو... از پرونده ي مهاجرتمون هم هيچ خبري نيست و فعلاً وكيل محترم درسايتش متن نامه اعتراضي گذاشته به وزير مهاجرت كه بريم و نامه رو امضاء كنيم تا ببينيم كه بالاخره تكليف ماها چي مي شه...

جمعه هفته ي پيش با تعدادي از همكاراي عليرضا رستوران حاتم خودمونو مهمون كرديم كه با اومدن رئيسشون حسابي ديگه بيشتر خوش به حالمون شد و پول همه رو حساب كرد... آيسا هم كلي بهش خوش گذشت... دوست پيدا كرد از هر مدل و سن و سال...

امروز توي حموم داشت براي عروسكاش مي گفت : مثل اينكه شماها نمي دونين be quiet يعني چي؟؟!!!! خندم گرفت و با خودم فكر كردم يعني واقعاً يه لحظه اين كوچولوها مي توونن ساكت بودنو تست كنن...
پی نوشت: امروز من و آیسا بالاخره خودمونو به برنامه بازی نشاط امروز... رسوندیم . مزاحم آزاده ی عزیز شدیم و آیسا کلی خوشش اومد و بهش خوش گذشت ...مخصوصاً که از دیدن مربی قبلیش تینا جون مات و متحیر بود و سورپرایز شده بود... ممنونم آزاده ی عزیزم که باز هم بهم محبت زیادی داشتی... خیلی حس خوبی پیدا کردم وقتی توونستم با تینا جون صحبت کنم... انرژی مثبت زیادی بهم داد... تینای عزیز همونطوری که آیسا دوستتون داره منهم خیلی دوستتون دارم و از اینکه اینطور عاشقانه بچه های مارو دوست دارید ممنون...

خودم

2011-02-05T12:15:00.000+03:30

امروز از اون روزهاييه كه از هر چي آدم خسته م... خسته از اينهمه توقع و چشمها و زبانهايي كه هميشه از تو طلبكارن... دلم مي خواد تنها باشم البته اشتباه نشه تنها هستم اونم خيلي زياد... منظورم دور از همه چيز و همه كس... يه مدتي گوشه اي داشته باشم بدون همه. خودم و فقط خودم... بدون اين دلتنگي و نگراني براي همه ... خسته م از اينكه هميشه همسر خوب و مطيع باشم ؛ از اينكه مادر خوب و فداكار باشم؛ از اينكه دختر و خواهر و فاميل خوبي براي همه باشم... كاش مي شد چند روزي ار همه ي اينها مرخصي گرفت...

بدون شرح...

2011-01-19T09:51:00.000+03:30

زنده ایم، شکر ... این روزها حتی وقت سر خاروندن ندارم... در حال جمع کردن وسایل برای اسباب کشی هستم... از همه دوستان عزیزم ممنون که بهم سر زدین و در اولین فرصت بهتون سر می زنم. تا بعد

آبله مرغون...

2010-12-29T17:48:00.001+03:30

روزهاي شلوغ با دلواپسي و گذروندن بيماري دخترك گذروندم و بعد از يه مدت طولاني توونستم به اينترنت سري بزنم...
يه هفته قبل از تعطيلات تاسوعا و عاشورا به خونه ي پدري عليرضا مسافرت رفتيم و پسرعموي آيسا آبله مرغون داشت و بعد از گذشت دو هفته آيسا گلي هم گرفت.... دلم آتيش مي گرفت براي گل دخترك... داغون شد.... بعد از يه هفته كه از مسافرت اومديم با دكترش مشورت كردم و نظرش اين بود چون زمان شروع بيماري معلوم نيست به مهد نره و منهم طبق معمول حس انسان دوستيم به سراغم اومد و چوت زمان بروز بيماري بين 5 تا 3 هفته متغيره و سه روز قبل از بروز جوشها بيماري واگيرداره و اون سه روز قابل تشخيص نبود ؛ سه هفته اي هست به مهدكودك نبردمش تا بچه هاي مهد نگيرن ... من رعايت مي كنم ولي بيچاره آيسا گلي هميشه به خاطر بي توجهي والديني كه اصلاً بچه هاي ديگه براشون مهم نيست مخصوصاً در مهد و فاميل با بيماري مواجه مي شه و توجيهشون هم اينه كه خوبه الان گرفت...
يه هفته اي مي شه كه از بيمار شدن گل دخترك مي گذره... از مسافرت كه اومديم بهمون اطلاع دادن يه مشتري با شرايط مناسب براي خونه مون اومده و ما هم به سرعت براي اينكه پولمون حيف نشه دنبال خونه گشتيم و در همين فاصله آيسا مريض شد وقتي خسته از دنبال خونه گشتن به خونه پدرم رفتم اولين جوشهارو ديدم... مغزم داغ شد و صورتم نبض مي زد... الان خدارو شكر آيسا گلي بهتره و همه ي جوشها جاشون تبديل به زخم شده..... الهي مامان فدات بشم... چقدر سخته ديدن بيماري بچه ها... همه ي دردات به جونم.
خلاصه در اين فاصله خونه ي مناسبي هم با كلي استرس و دوندگي پيدا كرديم و حسابي زير بار قرض و وام رفتيم ولي خدارو شكر مورد خوبي پيدا كرديم و به اميد خدا تا يه ماه ديگه در خدمت اسباب كشي هستيم... الان خيلي خسته م.... انگار روي دوشم وزنه ي سنگينيه... فروختن خونه؛ پرستاري از دخمرك؛ دنبال خونه گشتن و خريدن اون... باز هم خدا رو شكر

می خوام برم...

2010-12-04T14:33:00.002+03:30

چند روزیه که دلم می خواد بیامو بنویسم اما تا می خوام شروع کنم حس نوشتنم از بین می ره... آخر هفته ی پیش سرمای جانانه خوردم و بعد از من دختر کوچولو و خدارو شکر پدر خانواده دچارش نشد و این باعث شد کوچول خانم چند روزی مهد کودک نره و بعدشم دیدم بازم چهارشنبه رو تعطیل کردن و مهدش هم تعطیله ترجیح دادم توی خونه باشه و کمتر این هوای آلوده رو وارد ریه هاش کنه... از ما که گذشت، بیچاره بچه هامون که محکومن این هوای آلوده رو تنفس کنن... جناب آقای همسر هم به عنوان یک ایرانی وطن دوست روز تعطیل شده قبل و همینطور این چهارشنبه و پنجشنبه را به سرکار رفتن... خوب بود توی این هفته عموی آیسا پیشمون بود و توونستم به کارهام برسم والا با وجود موندن دخمرک در خونه همه ی زندگی تعطیل بود البته بماند که حالش خوب نبود و بهانه جویی زیاد می کرد...

یه اتفاق جالب دیگه که این روزها به غیر از آلودگی هوا و ترافیک داریم ، طرح زوج و فرد کردن ماشینها در کل تهرانه... نمی دونم پلیسهای محترم چطوری بزرگراه هارو کنترل می کنن.. همسرم می گه با دوربین و من می گم خیلیها دوربین براشون مهم نیست... تصور کنین پلیسهای محترم و وظیفه شناس در خیابانهای تهران که 90 درصدشون افسر وظیفه هستن وسط بزرگراه ها بایستن و هی جریمه کنن ... نمی دونم این تعطیلیهای بیهوده و این طرح های جالب توجه چه ربطی به برطرف شدن اینهمه آلودگی داره...

خب 16 ماه ناقابل از کمای پرونده ی ما گذشت ... نمی دونم این چه صیغه ایه که تا به ما رسید ، وارسید... تعطیلات سال نوی سفارتیها هم که شروع می شه و تا ژانویه باید چرت بزنیم.... خدایا چقدر بلاتکلیفی سخته... از این انتظار، صبر خسته شدم... چند روزیه که با علیرضا در مورد استرالیا هم صحبت می کنیم ... یکی از دوستان علیرضا که دو، سه ماهی بعد ما برای استرالیا اقدام کرده بود فکر کنم تا عید ویزاشو می گیره... خدایا چرا تا هر چیزی به ما می رسه وا می رسه... می ریم خونه اجاره می کنیم دقیقاً در زمان بالا رفتن اجاره هاست... می ریم خونه پیش خرید می کنیم می زنه و بعد از گذشت 10 سال هنوز خونه به دستمون نمی رسه و متهم پرونده معلوم نیست از طرف چه کسانی حمایت می شه که هی براش رای صادر می شه و فعلاً شش هزار شاکی بلاتکلیف داره و راحت توی زندان حال می کنه و پولمون به باد رفته... باز یه پولی جمع می کنیم و خر می شویم و در این مملکت بی در و پیکر می ریم کرج خونه می خریم دقیقاً زمانی که خونه گرون می شه و حالا که می خوایم بفروشیمش و یه پولی روش بگذاریم و در تهران خونه بخریم و از مستاجری راحت بشیم ، نمی شه چون تازه قیمتش رشد نکرده که هیچ کم هم شده ... باز یه بار دیگه در خرید ملک ضرر می کنیم و با اجازه می گن نیست می خواد زمان و زمین در ایران هدفمند بشه به احتمال زیاد خونه در تهران گرون می شه... ای تهران با اینهمه دود و آلودگی چطوریه که ما می خوایم از دستت فرار کنیم و بریم ولی دو دستی مارو چسبیدی و می گی حیفه که از این دود بی نصیب بمونین... هیچ جای دنیا از آلودگی هوا پیدا نمی کنینهااااااا.... خدایا یکمی بهمون کمک کن... هیچ مشکلی پیش نمی یادا !!!!!

بابا من می خوام از ایران برم ... می خوام برم به هزار و یک دلیلی که قبلاً دلم نمی خواست ولی حالا می خوام برم... می خوام برم تا از هوای پاک تنفس کنم... می خوام برم تا بتوونم طولانی مدت برای زندگیم برنامه ریزی کنم... می خوام برم تا از آدمای خاله زنک دور و برم که انگار جز مد روز و چشم و هم چشمی چیزی نمی بینن راحت بشم... می خوام برم تا همسرم از صبح تا شب کار با استرس و خسته کننده نداشته باشه که در آخر هم با اینهمه کار از بعضیها که دو قرون سواد درست و حسابی هم ندارن درآمدمون کمتره و تا شاکی می شم بهم نگن خدارو شکر کن تن سالم دارین و دستتون به دهانتون می رسه... دیگه چی می خواین...ناشکر نباشین... می خوام برم تا خودم و همسرم و دخترم باشیم با همه ی سختیهایی که می دونم آنجا در انتظارمونه ، حداقل روزهای بیشتری از سال بتوونیم برای خودمون وقت بگذاریم و همش نشه کار و کار و کار... می خوام برم تا در دنیای متجدد دخترکم رشد کنه و درگیر موضوعات چرت و پرتی که این روزها خیلیها درگیرش شدن ، نشه و خوشحال باشه که برای هر مشکلی در کشورش از راه های علمی استفاده می شه نه که در هر کاری فله ای تصمیم گرفته بشه و کاش فقط فله ای بود و تموم می شد و کار به املی و در حد عهد دقیانوس فکر کردن و تصمیم گرفتن نمی رسید که دنیا برای حل مشکلی چه می کنه و ما... ای خدای بزرگ دوستت دارم به اندازه ی همه ی بزرگیت... کمکم کن به خاطر دخترم... وقتی این روزها به اعصاب در هم و برهم خودم و موهای سفیدی که هر روز روی سر علیرضا بیشتر میشه، خستگیش،فکر می کنم می گم خدا جون چرا بعضیها بدون هیچ تلاشی به جلو می رن و ما با اینهمه تلاش مثل لاک پشت حرکت می کنیم... من می خوام برم تا حداقل نتیجه ی تلاشمو ببینم...

مادر خوب بودن خیلی سخته، خیلی...

2010-11-14T15:06:00.001+03:30

امروز از اول صبح با گریه های قطع نشدنی آیسا روز دل گرفته ای را برام شروع کرد و با خووندن خبر فوت مادر دوستمان اشرف عزیز بعد از گذشت یه دوره بیماری سخت حسابی کل روانمو بهم ریخت ... اشرف جان فقط می توونم بهت تسلیت بگم...نمی دونم چرا همینطور اشک از چشمام می یاد و نمی توونم متوقفش کنم... دلم گرفته. مرگ عزیزان اونم مثل مادر سخته ، خیلی سخت.
آسمون هم ابریه ، ابریه ولی حسی برام باقی نیست... دلم پیش دختر کوچولومه... نمی دونم چرا مدتیه که برای درخواست هر چیزی اینقدر گریه و جیغ و داد و فغان می کنه... همه بهم می گن اقتضای سنشه ولی واقعاً طاقتم تموم شده... علیرضا به نوعی منو مقصر می دونه... می دونم یه موقعهایی بعد از اینهمه جیغ و گریه و سرو صدا و لجبازی منم دیگه طاقتم تموم می شه و دعواش می کنم اما اعصاب گفتن ، آهن که نگفتن...اولش خیلی سعی می کنم با حرف زدن، کتاب خووندن و منحرف کردن فکرش به یه موضوع دیگه از این وضعیت درش بیارم اما با روبرو شدن با چیزی که محدودیتی براش داره بازم شروع می شه...با وجودی که من و باباشو خیلی دوست داره اما برای رسیدن به هدفش از هیچ لجبازی نمی گذره ... اصلاً بچه ی لوسی نیست اما دلم نمی خواد بچه ی لجبازی بار بیاد... نمی دونم خدا جون دیگه راه حلی ندارم ... صبح اینقدر گریه کرده بود که چشمای قشنگش باد کرده بود... آخه شیرین زبون مامان چرا اینجوری هم منو اذیت می کنی و هم خودتو...
صبح که به مهد رسیدیم جریانو با مربیاش درمیون گذاشتم و ازشون خواستم با قصه و هر چیزی که می توونن اینو به بچه ها یاد بدن... می دونم که آیسا خیلی سریع حرفایی که از مربیاش می شنوه گوش می ده... تینا جون مربی قبلیش می گفت آیسا بچه ی شاد و مهربون و خوش صحبت و اجتماعیه و کاملاً از شخصیتش معلومه که چطور بزرگ شده و به بچه ها و مربیا علاقه داره و اصلاً در مهد کودک بچه ی دعوایی و لجبازی نیست و بچه ای با توجه به سنش با درک خیلی بالاست و همه دوستش دارن... یکی دیگه شون معتقد بود که باید با آقای پدر هماهنگ باشیم تا فکر نکنه برای هر اشتباهی راه گریزش باباست تا با کمکش به هدفش برسه و اگه راه اشتباهه باید به آرومی بهش تفهیم بشه و باید تحمل باباها در برابر صدای گریه ی بچه هایی توی این سن و در یه دوره ی خاص بیشتر بشه تا این دوره زود بگذره و تبدیل به یه عادت نشه ...

جالب اینه که علیرضا برعکس من روحیه ایی خیلی آروم داره و تقریباً می توونم بگم به تعداد خیلی خیلی کم با آیسا دعوا کرده و همیشه به آرومی جلو می ره و این خیلی عالیه اما اصلاً تاب شنیدن صدای گریه کوچول خانمو نداره و این موضوع شده سوژه ی بحث این روزهای ما و واقعاً روی اعصابم تاثیر گذاشته... جالبه گل دختر دقیقاً صبح که از خواب بیدار میشه به شکاف دیوار هم نگاه می کنه بهونه می گیره تا لحظه ای که از در خونه بیرون بره و برعکس بچه های دیگه که ناراحتن که به مهد برن ایشون تا لباس بیرون می پوشن ، برای رفتن به مهد شاد می شن و دقیقاً ساعت ورود بابا به خونه شروعی دیگه برای لیست کردن همه ی اذیتهاییه که مامان در حقش کرد و شروع بهونه جوییاشه که البته بی ربط با ساعت خوابش نیست... خلاصه این روزها ذهنم خسته شده و بعضی وقتا با خودم می گم مادر خوب بودن خیلی سخته، خیلی... و شاید مادر خوبی نیستم و ایراد از منه.

بارون پاییزی...

2010-11-02T12:01:00.003+03:30

چه هوایی شده.... من عاشق بارون پاییزیم.... آدم جون می گیره با اینهمه طراوت... روی کوه ها هم برف نشسته ... دیروز که از بزرگراه مدرس می گذشتم یه تیکه ای از بزرگراه درخت و سرسبزی زیادی داشت با اون هوای ابری و بوی بارون دلم هوای شمالو کرد... چقدر دلم می خواست می توونستم پرواز کنم به شمال یه سری بزنم ، حتی شده برای دو روز... کاش وقت می شد و می رفتیم... یادمه دوران دانشجویی و وقتی سرکار می رفتم تا هوا ابری و بارونی بود همه خوابشون می گرفت و غمبرک می گرفتن و من زنده می شدم و شاد بودم .... همه شون بهم می گفتن مژده تو برعکس همه ایی ، تازه وقتی هوا ابریه ،سرزنده می شی... دیگه ما اینیم دیگه...
دلم نمی خواد قشنگیه این هوارو با غر غر خراب کنم اما حیف از این هوا با این ترافیک تهران که تا یه قطره از آسمون می یاد کل خیابونا از ترافیک قفل می شه... دیروز راه پنج دقیقه ای خونه تا مهدکودک آیسارو یک ساعته رفتم... آخه نمی دونم تا کی مردم باید اینهمه سختی را تحمل کنن ... عجب که روزگار هر چقدر برای ما سخت می کنن باز تحملمونو بیشتر می کنیم... و به جرات می توونم بگم مردم تهران 90 درصد عمرشون توی ترافیکن... می گن بیاین فرهنگ سازی کنیم با وسایل شخصی به خیابونا نیاین ... اولاً قربونش برم کرایه های تاکسی هارو که هر کدوم یه قیمت می دن... توی هوای بارونی هم خبری از وسایل عمومی نیست... آقا اگه دربست می یای ببرمت... خب مگه ملت خنگن با این شرایط در هوای سرد بدون ماشین شخصی بیرون بیان وقتی هیچ امکاناتی توی این هوا ندارن... خدا نکنه دو قطره بارون بیاد همه جارو سیل می بره... دیروز جردن رو به پایین پر آب شده بود .
بگذریم، بسه غر غر...
دو، سه روز پیش علیرضا سورپرایزم کرد و یه هدیه ی خیلی زیبا برام خرید... ممنون مهربون... هفته ی پیش در مهد کودک جشن هالووین و مراسم بالماسکه داشتن و دخترک برام از جشنشون تعریف می کرد... باز خوش به حال بچه ها... دیروز بهم می گفت مامان باز منو می بری بانک؟ گفتم بانک می ریم چه کار کنیم؟ می گه مثل اوندفعه که با هم رفتیم بانک بازم بریم ، یه عالمه پول بگیریم برام باربی بخر، کفش بخر، اسباب بازی بخر، دامن خوشگل بخر و .... یه لیست بلند بالا داد ... دخمرک فکر می کنه توی بانک پولو ریختن و ما می ریم بانک پولای ریخته رو جمع می کنیم... هی دریغ و دریغ که نمی دونه چه پروسه ی عظیمی برای این پول در بانک باید بگذره و چه زحمتی باید کشیده بشه و حالا خوبه دائماً من و علیرضا براش هر چی که دوست داره می گیریم... بیچاره بچه هایی حتی یه تیکه نون ندارن تا شکم گرسنه شونو سیر کنن... همیشه وقتی هوا سرد می شه به یاد بچه های کوچولویی که سر چهار راه ها می ایستن، می یوفتم... ای خدا شکرت به خاطر همه ی نعمتهایی که به ما دادی
این روزها روزگارمون می گذره ولی دریغ از یه خبر کوچیک از پرونده ی مبارک...دیگه نزدیک به 15 ماه شده پرونده مون در مرحله پندینگ مونده و انگار نه انگار که آیا خبری می شه یا نه؟ خدایا چرا تا به ما رسید اینطور شد؟؟؟؟ زنگ زدم به کنپارس و بعد از کلی تماس بالاخره یکی نتوونست این فوریه 2009 را تفسیر کنه.... ای دریغ از پولی که بهشون دادیم خلاصه همچنان منتظریم.

مردی که منیت هایش تویی، من...

2010-10-25T14:27:00.001+03:30

کنارت هستم برای روزی که دستان نازنینت را در دستان مضطربم می گذاری و ازم قول می گیری که تا ابد کنارت بمونم

مردت هستم برای لحظه ای که از بزرگترها اجازه می گیری تا شاهزاده این مملکت شوی

مردی که پابه پایت در مغازه های شهر می آید تا وسواسهایت برای خرید یک روسری ساده بپرستد کیست؟ منم ! برای روزهایی که پدر و مادرمان پیر می شوند و می ترسی که دختر خوبی برایشان نباشی ، من کنارت هستم .... برای ثانیه ای که پدر و مادرمانمان به بهشت می روند من در کنارتم تا درد یتیمی را کمتر حس کنی...مردی که اشکهایت را می بوسد و موهای پریشانت را شانه می زند، منم...

برای ثانیه ای که فرشته ای از بهشت در رحم تو به امانت می آید ، منم که کنارتم و تو در آغوش من هستی و می آرامی... در تمام آن 289 روز بارداری ، منم که در کنارتم و شبها تن خسته ات را در آغوش می گیرم.

مردی که موهای تو و دخترت را قبل از خواب شانه می کند و هر دوی شما را در آغوش مردانه اش می خواباند ، منم...

مردی که شبهای بی خوابی برایت قهوه و کیک شکلاتی می آورد تا قصه زندگیت را گوش کند، منم! مردی که با دستان خسته اش، پاهای خسته تر تو از این زندگی را هر شب نوازش می کند، منم! تو برف زمستون، وقتی که از خواب پا می شی و پشت پنجره می ری ، اونیکه روی بخار شیشه پنجره اسمتو نوشته؛ منم...

کسی که بارها بارها نازت را می کشه و قهرهایت را خریداره هنوز ، منم!

وقتی از سرکار به خانه برمی گردی، مردی که پیاده در کنارت قدم می زند تا خانه، کیست؟ منم !

مردی که خسته از کار روزانه به ضریح چشمات پناه می یاره و تو حاجت روایش می کنی، منم... شبها که مضطرب از خواب می پری و تو تاریکی در بسترت می گردی که ببینی هستم یا نه ، نبین ... لمس کن تن مردی را که سردی روزگار را به خاطر تو به گرمای آغوشش مبدل کرده ....

اونیکه بعد از سالها همسری، بدن از تناسب افتاده ات را می بوید و می بوسد ، منم...

روزی که اولین موی سپیدت را در آینه می بینی و اشک در چشمهایت حلقه می زند ، منم که موهایت را در دستان مردانه ام جمع می کنم و در آغوشم سفت می فشارمت و در گوشت زمزمه می کنم که « امروز دو برابر عاشقتم ای شراب کهنه »

وقتی نگران چین و چروکهای تازه از راه رسیده صورت زیبایت می شوی، منم که بهترین زیبارویان عالم را با ثانیه ای با تو بودن معاوضه نمی کنم...

برای روزهایی که فرزندمان به دنبال سرنوشتش می رود و تو در اتاقش می گریی ، منم مردی که دستانت را می گیرد و تو راشبانه به کنار دریا می برد تا هر چقدر که می خواهی با بیکرانگی آب از دلتنگیهایت بگویی... منم که بارها و بارها حس زن بودنت را به تک تک سلولهایت یاد آوری میکنم...همان مرد وحشی روزهای اولمان میشوم تا یادت نرود که تویی شاه بیت غزل زندگی من.

******************************

مردی که منیتهایش تویی ، من

...

2010-10-20T15:59:00.001+03:30

یکی ، دو هفته ای که گذشت خیلی گرفتار و خسته بودم... یک هفته بعد از تولد گل دخترک، آیسا گلی خیلی سخت مریض شد که باعث شد دو، سه کیلویی وزن کم کنه و ضعیف شده . اولش دل درد و استفراغ بود که سریع پیش دکتر بردم و از اونجا که بازم در موقع ضروری دکتر عزیزش خارج از کشور بودن جای دیگه بردم و نامردی نکرد با یه معاینه سرسری آمپول B6 و متوکلرپرآمید داد ... مثلاً فوق تخصص تشریف داشتن حاج خانوم با اون استاد دانشگاهیش... چشمتون روز بد نبینه که آمپول چقدر اذیتش کرد و سه ، چهار ساعتی توی این ترافیک لعنتی بودیم تا خونه رسیدیم و متوجه شدم کم کم داره تب می کنه ... شبانه بیمارستان بهمن رسوندیمش و تا صبح تبش پایین نیومد و با تب نزدیک 40 درجه بچه ی بی حالمو به دکتر فوق تخصصی که دخترخاله م معرفی کرد بردم و خدارو شکر بچه کم کم رو به بهبودی رفت ولی یه چیزی حدود یه هفته طول کشید و کوچول دختر کلی لاغر شده... و حالا که حال دختر خوب شد بنده بعد از اونهمه بی خوابی و خستگی مریض شدم ... دیگه خلاصه این روزهامون اینطوری گذشت... دیروز لباس بالماسکه ی آیسارو از مهد خریدم... می گن می خوان براشون اوایل آبان جشن بالماسکه بگیرن ... چه می دونیم والا ؟؟؟!!! دی وی دی جشن آخر سال مهد کودک و هم دیدیم جالب بود... ای خدا این بچه ها چقدر فرشته ن و پاک... از دیدن فیلم سیر نمی شم و برام کارهاشون جالبه... مخصوصاً دیدن صورت گل دختر خودم...
این روزا آیسا خانم دکتره و هی منو معاینه می کنه و آمپول می زنه.... دماسنج می ذاره... گوشمو می بینه .... با وسایل به زبون خودش دکتری که بابا علیرضا خریده خلاصه حالمو خوب می کنه.... الهی مامان قربونت بشم.... بوووووووس این چند وقت هم علیرضا حسابی خسته شد ... دوستت دارم آقای همسر ... دیگه اینجوریها
از پرونده ی مبارک هم هیچ خبری نیست ... اصلاً انگار نیست و نابود شده ... از چند تا از بچه های فروم شنیدم که می گن چند تا مورد بوده که بچه ها بدون اینکه این پروسس بشن مدیکالشون صادر شده و بعد وارد این مرحله شدن... خدایا تو رو به بزرگیت ، بلاتکلیفی اون هم اینهمه طولانی خیلی سخته

تولدت مبارک ماه کوچولوی من...

2010-10-06T10:19:00.003+03:30

تولدت مبارک گل مامان، عشق مامان، زندگی مامان... گل دخترک سه ساله شد.
این چند روز خیلی درگیر جشن تولد کوچول دختر در مهد کودک و خونه بودم... خوشحالم که آیسا گلی خوشحال بود. صبح روز تولدش که از خواب بیدار شدم به ساعت نگاهی انداختم... به یاد اولین باری که دخترک کوچولومو در آغوشم دادن افتادم... چه حس زیبایی بود... برق چشمای بابایی و خنده ی مهربونش وقتی اولین بار صورتتو می دید انگار خدا هدیه ای بهش داد که تا حالا از هیچ کس نگرفته بود... چقدر زود می گذره... خدایا شکر به خاطر این نعمتی که به ما دادی... ماه کوچولوی خونه ی ما... شیرین زبون کوچولو... دوستت دارم وصف نشدنی.... اون چشمای قشنگ و شیطونت ... دستای کوچولو و نازت... لبای قشنگت که گاه و بیگاه به صورت و من و بابایی بوسه می زنه... وقتی مهدکودکه و پیشم نیست با شنیدن صدای هر بچه ای دلم پر می کشه...
دخترکم سه ساله شده... دیگه برای خودش خانمی شده... انقدر ملوس راه می ره که انگار نه انگار این همون کوچول دخترکی بود که مامان دستاشو می گرفتم تا بتوونه بایسته و راه رفتنو شروع کنه حالا دیگه می توونه خودش به خوبی از پله ها بالا و پایین بره و از آخرین پله سعی می کنه با مهارت بپره و ازم می خواد که نظاره گرش باشم و تشویقش کنم ... اینقدر شیرین زبونی می کنه که یادم میره سه سال پیش برای درخواست هر چیزی فقط آهنگ گریه ش به گوشمون می رسید... وقتی می خوام لباسشو به تنش کنم خیلی محکم بهم می گه می خوام خودم بپوشم ... به یاد اون روزها می یوفتم که دستای کوچولوت رو باید خیلی آروم از آستین لباست خارج می کردم... حالا دیگه قاشق کوچولوشو به دست می گیره وغذا می خورم و حالا دیگه...
چه زود می گذره ... می دونم که یه موقع هایی از کوره در می رم و خودمو کنترل نمی کنم و دعوات می کنم اما دوستت دارم خیلی زیاد و از خدا می خوام کمکم کنه که مادر خوبی باشم... مادر خوب بودن وظیفه ی سنگینیه

می رویم و می رویم...

2010-09-23T21:41:00.001+03:30

خب یه روز هم از روزهای خدا گذشت...
از صبح همینطور مشغول مرتب کردن و بساب و بشور بودم و ساعت 4 هم با آیسا از خونه بیرون زدیم تا آیسا کوچول و بنده با مامانها و بچه های گروه بازی، نشاط امروز- آرامش فردا بعد از یه وقفه ی طولانی به خاطر ماه رمضون که دور هم جمع نشدیم رو ببینیم... برنامه بازی با رنگ و تشخیص چاپ کردن بود که به نظرم برنامه های قبلی خیلی قوی تر از این برنامه بود ولی در مجموع خوب بود و راضیم اما چشمتون روز بد نبینه اول که آیسا خانم لباسشو عوض نمی کرد که با کلک موفق شدم یه لباس دیگه تنش کنم تا اگه رنگی شد مشکلی پیش نیاد ... بعدشم که مشغول بازی شد برعکس دفعات پیش خیلی قضیه رو دنبال نکرد و خواست که دستاشو بشورم ... بعدشم یهو شروع به گریه کرد که دلم درد می کنه و خلاصه های های گریه... ولی تا رسیدیم خونه حالش خوب شد... راستی امروز آرین کوچولو و مامان فیروزه عزیز رو از نزدیک دیدم... چقدر جالبه دیدن دوستان وبلاگی و دیدن آرین کوچولوی مو فرفری... ای خدا چه گل پسری شده برای خودش... فیروزه جون هم با لهجه ی شیرین اصفهانیش منو به یاد ریحان عزیزم می انداخت... خلاصه که روز خوبی بود. امروز با خودم فکر می کردم بچه ها چه زود بزرگ می شن انگار همین دیروز بود که یواش یواش دخمرک شروع به راه رفتن کرد... حرف زد... شیرین زبونیاش و سوالای پایان ناپذیرش... خدا یه زبون کوچولوی سبک وزن به این کوچول خانم داده که حرف بزنه و سوال کنه... گل دختر از وقتی به مهدکودک رفته خیلی دامنه ی لغاتش بیشتر شده... یه موقعهایی روسری یا شال منو برمی داره و مثل خاله قزی سرش می کنه و عروسکاش دورش و سرگرم بازی کردن باهاشون ... یه موقعهاییی هم عین چسب بهم می چسبه و اجازه هیچ کاری بهم نمی ده...
بگذریم؛
اگه خدا بخواد جناب آقای علیرضا به مقام دایی و بنده به مقام زن دایی عزیز بهتر از جان نایل شدم... بیبینیم مزه ی زن دایی چیه؟؟؟ و اگه خدا قبول کنه تا حالا که زن عموی خوبی بودیم... یکم خودمو تحویل بگیرم...
دیگه اینکه این روزها خیلی خبر خاصی دور و برمون نیست و خودمون هم در بی خبری کامل به سر می بریم و یه موضوع هست که خیلی دلم می گیره وقتی بهش فکر می کنم... امیر عزیز تصمیم گرفته که دیگه ننویسه و برای ماها که حداقل هر روز به وبلاگش سر می زدیم و کلی به ما بیچاره های منتظر روحیه می داد ، راهنماییهای مفیدش هم خیلی بهمون کمک می کرد و بهش عادت کرده بودیم، خیلی سخته ... حیف که ظاهراً تصمیمش جدیه و خدا کنه از تصمیمش برگرده ... و باز هم باید بگویم فعلاً که منتظریم و هیچ خبری از پرونده ی خاک خورده ی ما نیست...

روزهایی که گذشت ...

2010-09-14T11:44:00.002+04:30

دیگه کم کم بوی مهر ماه می یاد با این نسیمهای جسته و گریز... شبا که کاملاً سرد شده و خدا کنه همینطور باقی بمونه...چند روز آخر هفته به شمال سر زدیم و ایندفعه برعکس همیشه که مستقیم به وطن می رفتیم تصمیم گرفتیم به کجور سری بزنیم.... چه طبیعت زیبایی داشت... البته شمال همه جا زیباست خلاصه چه آرامشی بود فوق العاده بود... برامون این مسافرت لازم بود ولی عجب ترافیکی جاده چالوس داشت 14 ساعت برای رفتن توی راه بودیم دیگه اینه دیگه راه و ترابری و پلیس راه همه دست به دست هم داده بودن تا جماعت مسافر کمال استفاده رو از زمان تعطیلاتشون داشته باشن... خلاصه در کل خوب بود و جاتون خالی کلی اکسیژن ناب نفس کشیدیم ... از پرونده ی عزیز هم هیچ خبری نیست و فعلاً منتظریم ....

يك سال و يك هفته ايت مبارك ...

2010-08-28T20:56:00.004+04:30

خب این فایل نامبر دمشق عزیزمون هم یه هفته ای می شه که یک ساله شده و ما همچنان در بی خبری تام هستیم و دست در پوست گردو ... هنوز چشم به راهیم که شاید یه خبری بشه... روزها پی هم می گذرن مثل هم و بدون هیچ تفاوتی و فقط فرق هر روزش شیرین زبونیها و کارهای آیساست... تازگیها یه جملاتی می گه که موندم... الان هم کنار من داره یه وری غر می ده و آهنگو زمزمه می کنه.... آی مامان قربونت بشم... الان دیگه خیلی بهتر کلمات انگلیسیو درک می کنه و تکرار می کنه... به قول علیرضا باید یه فکری به حال خودمون بکنیم که فردا توی تلفظ کلمات کم نیاریم خدا کنه همینطور پیش بره و علاقمند باشه که البته معلومه مربیای مهدش تینا و مایای عزیز تاثیر زیادی داشتن... البته من به هیچ عنوان ازش نمی پرسم و نمی خوام برام تکرار کنه و خودش هر وقت دلش خواست برامون یه گوشه ای می ره...

دیروز بهش قول داده بودیم که به سرزمین عجایب ببریمش و کلی با جناب آقای علیرضا از وسایل و بازیهاش در کنار هم فیض بردن از قطار رویایی، چرخ و فلک، بالون پرنده، ماشین سواری و ... من هم كه يه سرماي حسابي خوردم حالي نداشتم و نظاره شون مي كردم ولي انصافاً به آيسا خيلي خوش گذشت... اينقدر گرسنه و خسته شده بود كه طلب پيتزا مي كرد و تا رسيدن به پيتزا من و باباشو كشت و كلي آبرومونو برد... هي داد و فغان و گريه كه گرسنمه و پيتزا مي خوام و بهش كه رسيد حسابي شاد شد... از عليرضا خواستم كه به هايپر استار يه سري بزنيم و اين دومين باري بود كه مي رفتم خب از خونه مون يكمي دوره و چقدر شلوغه ، كاش تعداد اينطور فروشگاه ها بيشتر بود ... نمي دونم چرا يهو ياد شانتميس افتادم ...

بگذريم؛

چند روزيه كه هوا بفهمي نفهمي يكمي خنك شده البته خنك نه گهگداري يه نسيمي مي ياد و از اون داغي هوا يه مقداري كم شده... قربونش برم گرمي هوا از يه طرف و ترافيك وحشتناكي كه هر روز بيشتر مي شه ار طرف ديگه... ديشب هم ظاهراً حول و حوش ساعت 12 شب تهران لرزيد كه مي گن مركز زلزله سمنان بوده ولي ما كه هيچي نفهميديم...
پی نوشت: وبلاگم با اونهمه خاطره ای که باهاش داشتمو امروز حذف کردم... درسته که همه ی آرشیو به اینجا منتقل کردم ، وقتی ازم می پرسید با این مشخصات حذف بشه ؛ خیلی دلم گرفت ... خیلی... این خودش یه جور دل کندن و مهاجرت بود...

تاریخ ایجاد : 2 تیر 1383
مدت فعالیت : 2258 روز و 23 ساعت و 21 دقیقه
تعداد یادداشتها : 312 یادداشت
تعداد نظرات: 2605 نظر

بالاخره یکیشون بیدار شده ...

2010-08-11T20:58:00.000+04:30

امروز بعد از یه دوره خواب زمستانی آفیسرهای محترم دمشق بالاخره مثل اینکه یکیشون بیدار شده و یه تکونی خودشو داده که شدیداً مایه ی مسرت ما شد... در بین بچه هایی که عضو فروم مهاجرته و طبق قانون جدید اقدام کرده و تقریباً زمان گرفتن فایل نامبر دومش نزدیک به تاریخ دریافت فایل نامبر دوم ماست بعد از گذشت دوازده ماه و نیم بالاخره از مرحله پندینگ به inprocess تغییر وضعیت داد... امیدوارم وضعیت ما و دیگر دوستان هم به زودی یه تغییری بکنه...

خدایا تو بزرگی ...

2010-08-07T11:27:00.001+04:30

خب این چند روز پر از اضطراب گذشت... دکتر تشخیص داد که علیرضا دچار آرتروز مچ پا شده و برای شش ماه آب گرم درمانی و فیزیوتراپی و دارو تجویز کرده تا ببینه نتیجه رضایت بخش هست یا نه... امیدوارم که شرایط بهتر بشه... دوستت دارم علیرضا ... به قول آیسا گلی اونم یه عالمه ... از دوستای گلم ریحان، صحرا، خاتون، هستی، باران، جلیله ، هلن، نیلوفر، مستانه، محبوبه، کارنو، ماری، آزاده مامان مانا جون، رویا، لیلا (ساحل کانادا)، هاله مامان ارشیای گلم، شبنم مامان آوین جون و یاشار عزیز که با کامنتاشون بهم قوت قلب دادن تشکر می کنم و براشون بهترینهارو آرزو دارم...

پنجشنبه با هر ضرب و زوری بود خودمو به برنامه ی آب بازی رسوندم چه کیفی آیسا کرد و هنوزم به قول خودش فیش فیشک می خواد تا همه رو خیس کنه.... خیلی برنامه ی جالبی بود... دختر منم نیست اصلاً آب و آب بازی دوست نداره... دیگه نذاشت یه جای لباسش خشک بمونه ... خوشحالم که با این گروه آشنا شدم ... درسته که در این یه ماه اخیر خیلی پیوسته من و آیسا نتوونستیم در برنامه های گروه باشیم ولی همین زمانی که همه جمع می شیم پر از شادی و انرژیه...

یه مدتیه خیلی بیشتر فکر رفتن می کنم ... می خوام برم تا دخترکم مثل ما توی این تبعیضها پیر نشه... می خوام برم تا دخترکم شاد باشه شاد ...

دل نگرانیهای این روزها ...

2010-07-19T00:43:00.000+04:30

آروم خوابیده … صدای نفساش خیلی آروم می‌شنوم و فکر کنم نور مانیتور یکم اذیتش می‌کنه… وقتی بهت نگاه می‌کنم حس می‌کنم چقدر دوستت دارم و چقدر بهت نیاز دارم… انگار همه‌ی وجودم ماله توئه… انگار بدون تو هیچ می‌شم… آخه تو زندگی منی، عمر منی، عشق منی ... خدایا عشق چه نیروییه ؟؟!! وقتی خسته‌م و روحم آشفته‌ست تنها آغوش گرمته که منو از این همه درگیری روزانه رها می‌کنه… نگاه مهربونته که آرومم می‌کنه… بعضی وقتا که به قول خودت غر غرو می‌شم تحملم کن و مثل همیشه صبور باش … می‌دونم که تو هم خسته از کاری و همه‌ی فشار زندگی روی دوش توئه … توی چشمات که نگاه می کنم همیشه این رو با خودم تکرار می‌کنم که تو بعد از خدا محکمترین تکیه‌گاه توی زندگیم هستی... شونه‌های مردونت، نگاه مهربونت، صدای آرومت و عشق پاکت رو مثل هر بار نفس کشیدن که با هر دم و بازدمی زنده‌م؛ بهونه می کنم... هنوز بعد از گذشت این سالها در هر مرحله از زندگیمون فقط همدیگه رو داریم و تنهاییم ... دلم می خواد به اندازه ی یه کتاب بنویسم اما نمی توونم ...
مهربون من؛ دلم گرفته خیلی زیاد خیلی... دلم یه گوشه می خواد تا از اینهمه نگرانی و استرسی که دارم با خدای خودم خلوت کنم و اشک و اشک... وقتی به فکر فرو می رم دخترک با اون شیرین زبونیاش دوباره منو به زندگی برمی گردونه... خدیا چه کنم؟؟؟!!! علیرضا حدود یک سالی درگیر پا دردی که به خاطر تصادفی در 10، 12 سال پیش توی دوران دانشجویی در اردوی دانشجویی براش اتفاق افتاد ، شده و بعد از گذشت دو ماه بالاخره فردا نوبت دکتر فوق تخصص زانو می شه و من با همه ی وجودم نگرانم... نگران... نمی دونم چکار کنم زمان هم با من سر بازی داره و هر لحظه برام قرنیه... ای خدای مهربون ؛ کمکمون کن... کاش با فیزیوتراپی مشکل برطرف بشه و کار به عمل جراحی نکشه... ای خدا چه کنم؟؟؟ دوستت دارم علیرضا... خیلی زیاد... از خدای مهربونم می‌خوام مثل همیشه مواظب علیرضا و آیسای من باشه... می‌دونم که هست…

هیچی به جز تو نمی خوام ...

2010-07-06T23:15:00.001+04:30

اجازه هست ، اجازه هست
اجازه هست ، که قلبمو برات چراغونی کنم
پیش نگاه عاشقت ، چشمامو قربونی کنم
اجازه میدی تا ابد ، سر بزارم رو شونه هات
روزی 1000 دفعه بگم ، بگم که میمیرم برات
اجازه دارم به همه بگم فقط مال منی
بگم ستاره هام میگن همیشه تو فال منی
اجازه میدی که بگم حرف ترانه هام تویی
دلیل زنده بودنم ، درد بهانه هام تویی
اجازه هست ، اجازه هست ، اجازه میدی که بگم
با تو به آسمون میرم ، با تو یه آدم دیگه ام
اجازه هست ، اجازه هست ، اجازه میدی که بگم
بهشتمو ساختی برام ، هیچی به جز تو نمیخوام
اجازه دارم به همه بگم فقط مال منی
بگم ستاره هام میگن همیشه تو فال منی
اجازه میدی تا ابد ، منتظر تو بشینم
تو خواب و رویا خودمو ، همیشه با تو ببینم
اجازه هست ، اجازه هست ، اجازه میدی که بگم
با تو به آسمون میرم ، با تو یه آدم دیگه ام...

آب و آتش ...

2010-07-01T12:48:00.003+04:30

روزهای سراسر مثل هم تند تند می گذرن و ما همچنان منتظریم ... چند روز پیش بالاخره لیست جدید مشاغل مهاجرت کانادا اعلام شد و تا جایی که از دوستان اطراف و وبلاگها و فروم خبردارم رشته هایی که بیشترین آمار بین متقاضیان برای مهاجرت را داشت حذف شدن.... خب اینهم از این و همچنان منتظریم که ببینیم برای ما که یازده ماهه هنوز توی مرحله pending تشریف داریم چه اتفاقی می یوفته...دوستان که خیلی امیدوارن ولی من خیلی نگرانم ...

امروز آیسا نفس مامانی را به پارک آب و آتش بردم و هم آیسا کلی کیف کرد از آب بازی و منهم با دوستان عزیزی مثل شبنم عزیز مامان آوین عسلی آشنا شدم که افتخار آشناییشونو در اینترنت داشتم اما از نزدیک ندیده بودمشون ... دخترها هم که پشت سر محمدعلی خان به صف شده بودن و هر جا که می رفت باهاش بودن یکیشم دختر من...

ماه در آب ...

2010-06-25T08:38:00.004+04:30

امروز وبلاگ ماه در آب شش ساله می شه... چقدر عمر زود می‌گذره... انگار همین دیروز بود... اسم وبلاگ از لابلای صحبتهای علیرضا مثل جرقه انتخاب شد و وقتی مورد قبول شد تا به الان با همین اسم در خدمت شماییم... ماه در آب...

دیروز با گل دختر با راهنمایی دوست عزیزم آزاده جون در جمع دوستان و مادران عزیزی بودم که خیلی جمع خوب و گرمی بود و بچه ها با دو رده ی زیر 3 سال و بالای 3 سال تقسیم شدند و بازی کردن... شب که به خونه اومدیم آیسا همه ی بازیهارو به علیرضا یاد داد و با هم بازی کردن... چقدر شاد و چقدر خوب... موقع خواب هم اینقدر خووند ... الکمو دولکم... چرخ و فلکم که خوابش برد... روز پربار و باز هم با تجربه ی جدیدی برای من و هم برای آیسا کوچول بود...

در آخر باز ی ها مادرا کنار هم نشستن و گپی از اوضاع خودشون زدن و محور حرفها بیشتر بر روی این بود که من وظیفه‌ی مادریمو انجام می دم اما حالا با تحصیل از فلان دانشگاه و سابقه کار از فلان شرکت به خاطر بچه کارمو کنار گذاشتم و توی خونه موندم و حالا دچار احساس پوچی و عقب افتادن از جامعه و از دست دادن استقلال شدیم... با حرفاشون کاملاً موافقم که همه ی صحبتاشون درد دل من هم هست.... درسته که من اوقاتی که آیسا نیست به خاطر رفتن از ایران سخت مشغول زبان خووندنم و کاملاً وقتم پر می شه و برای چیز دیگه ای برنامه ریزی می کنم ولی به گفته ی یک مامانی این فقط یه سرگرمی یا احساس نیاز در اون وهله ست و درست می گه... اون استقلال از دست رفته با اون چه کنیم و اینکه حالا با این حس دوگانه و این تضادها باید به دخترمون بگیم درس بخوون تا مثل مادرت بعد همه ی زحمتات بشه هیچ و بعد مادر بشو ... حالا باید خوب درس بخوونه یا مادر خوبی باشه... این حس دوگانه ایه که همه ی مادرای تحصیلکرده که با به دنیا اومدن کوچولوهاشون از کار کردن صرف نظر کردن وجود داره ...

پی نوشت : آیسا گلی رو روز سه شنبه به مطب خانم دکتر پارسیه فقیه دندانپزشک متخصص کودکان بردم.... دندونای آیسارو خیلی با حوصله معاینه کرد و کلی با آیسا حرف زد.... البته چون بار اولش بود که محیط مطب دندونپزشکیو می دید یکم مضطرب بود اما خانم دکتر ماهری از لحاظ برخورد با بچه ها بود دو تا انگشتر خوشگل هم به آیسا جایزه داد و ازش قول گرفت که یکشنبه برای فلوراید کردن دندوناش بازم پیشش بره تا باز جایزه بگیره فعلاً تا یکشنبه باید ببینیم چه خبره ولی در کل خوب بود...

بابای خوبی دارم ، خیلی دوستش می دارم ...

2010-06-22T11:38:00.000+04:30

جمعه ‌ای که گذشت برای من و علیرضا تجربه ی جدیدی بود... با راهنمایی دوست عزیزم آزاده ی مهربون در مورد این موضوع فهمیدم؛ یک جمعه در ماه آقای سلطانی در پارک قیطریه برای پدران کلاس های مفیدی در مورد رشد و تربیت و نحوه ی برخورد والدین با اونها را داره که این کلاسها هزینه ایی نداره ... علیرضا از محتوی کلاس تعریف می کرد و این باعث شد که برای تهیه سی دی های کودک متعادل آقای سلطانی سریع اقدام کنم ... برنامه شون اینطوریه که زمانیکه پدرها داخل کلاس هستن دو نفر آقا با همراهی مادرا بازی های دسته جمعی می کنن که برای رده ی سنی خاصی نیست و البته آیسا گلی ما برای اینکه تازه با این محیط آشنا شده بود و کسی هم به نظرش آشنا نمی یومد طبق عادت فقط بغل می خواست و منهم سمج کوتاه نیومدم و بغلش کردم و با بچه ها و مادرا توی بیشتر بازیها که می توونستم شرکت کردیم... اونروز خیس عرق شده بودم و هنوز کمر دردم خوب نشده ... اینو بگما که کوچول خانم کلاً چند روزی بود همش دلش می خواست بخوابه و شاید علت لجبازیش همین هم می توونست باشه... جالب اینکه بیشتر بازیهارو ضبط کرده بود و ازم می خواست که توی خونه با هم بازی کنیم...

این سی دی ها همون کلاسهای آقای سلطانی درباره ی کودک متعادل برای مادران بوده و واقعاً زیبا حرف می زنه و هر بار دیدن سی دی هاش اشک توی چشمام پر می شه که سه سال چه اشتباهاتی در مورد بزرگ کردن آیسا گلی انجام دادم که بیشتر این اشتباهات ریشه در فرهنگ جا افتاده ی غلط خانواده و جامعه ست ... البته این حرفم به این معنی نیست که من مقصر نیستم... آقای سلطانی می گه همه ی مادران و پدران خوبن و فداکار و هیچکس مقصر نیست ولی من به این فکر می کنم که دو سال و نه ماه می توونستم کارهایی براش انجام بدم که نکردم و باید یه مواردی رعایت می کردم که باز هم غفلت کردم... غفلت نه واقعاً نمی دونستم... حالا با علاقه ی زیاد سی دی هاشو دنبال می کنم تا بعد از این بدون اشتباه کوچولوی نازمو به هدفش نزدیک کنم....

پی نوشت 1‌: دیروز که وبلاگو باز کرده بودم آیسا بغلم بود می گه مامان می دونی... به عکس گوشه ی سمت چپ وبلاگ اون بالا با اون انگشتای کوچولوش اشاره کرد و گفت این تویی ... اونم باباست...

پی نوشت ٢: دیروز خانم دندانپزشکی به مهد آیسا گلی اومد و دندونای بچه هارو ویزیت کرد و با وجود اینکه من از همون روزای اول که دندونای گل دختر در اومد براش مسواک کردم اما مثل اینکه باید برای معاینه پیش دندانپزشک ببرم و حدس می زنم چون آیسا گلی تا دو سالگی به شدت شیر مادر می خورد و حتی شبا در چند وعده ول کن معامله نبوده همین به دندونش آسیب زده البته من هر چی دقت کردم نفهمیدم... دندانپزشک مهد آدرس خودشو گذاشت ولی من ترجیح می دم کوچول دخترو پیش دندانپزشک کودکان ببرم و با کمک خانم دکتر مهتا بصیر که دکتر آیسا گلیه بین چند تا دکتر یکیشو انتخاب کردیم...

خانم دکتر پارسیه فقیه که دو تا مطب داره و من مطب فرمانیه ش بهم نزدیکه در مورد کارش بعداً می یام می نویسم...

رنگ زندگی ...

2010-06-17T15:55:00.002+04:30

هر روزی از روزهای خدا برای خودش یه روزیه اما دیروز برام یه روز خاص بود ... روز اولین دیدار من و تو... یادته؛ وقتی در مورد رنگها صحبت می‌کردیم و اینکه رنگ شلوارتون دودیه!!!! تو بهم گفتی من خیلی رنگهارو نمی شناسم چند رنگ اصلی می دونم ... از دست تو علیرضا ... حالا فکر کنم بعد از شش سال دیگه یاد گرفتی نه بابایی ؟؟؟؟!!! ... گفتی رنگ صورتی رو خیلی دوست دارم و عشق رو با صورتی توصیف کردی. و هنوز هم عشقتو برای من و آیسا با همین رنگ می بینی...

چه روزی بود... نمی‌دونم چی شد که توی چشمای تو اون عشق گمشده‌مو پیدا کردم ... چشمات بت من شد... اما این روزها خیلی بیشتر به وجودت نیاز دارم، خیلی بیشتر... کار و کار و کار می دونم اینهمه تلاش برای ماست اما از اینکه بیشتر پیشم باشی خوشحالترم... با من باش تا آینده ها می‌خوام همیشه تکیه‌گاهم باشی... من تا همیشه عبور دوباره تابستون و گرمای نگاهت به خاطرم هست ... تو مثل یک رویا به دنیای کوچک دلم پا گذاشتی و از شیرین‌ترین لحظه‌های زندگی گفتی ... وقتی توی چشمام نگاه می‌کنی مثل یه کشتی می‌شم که داره توی نگاهت غرق می‌شه. همیشه برام بوی عشق می‌دی، بوی محبت ... می‌خوام هر لحظه‌ام با تو باشه...

دلم برات تنگ شده بابایی... علیرضای من؛ خیلی دوستت دارم و از خدای مهربونم می‌خوام مثل همیشه مواظب زندگی کوچولوی سه نفره مون باشه...

...

پی نوشت: دیروز جشن پایان سال مهدکودک آیسا گلی بود ... با وجود اینکه معلوم بود با این بچه های کوچولو خیلی کار کردن و این روزهایی که گذشت آیسا برای خوابیدن شدیداً بهانه جویی می کرد اونهم معلومه به خاطر خستگی بود... منهم مثل بعضی از مادرها خیلی موافق آموزش جدی برای این کوچولوها نیستم و دوست دارم این زمانی که پیشم نیست پر از شادی براش باشه ... ولی وقتی آیسای نازمو دیدم که چقدر خانم نشسته و با بچه های دیگه شعر می خووند انگار زندگی برام رنگ دیگه پیدا کرد ... حس کردم کوچول دختر دیگه بزرگ شده... می ترسیدم وقتی روی سن بیاد گریه کنه به خاطر همین سعی کردم منو نبینه ولی وقتی با اون لباس خوشگلش کنار بچه های دیگه نشسته بود و شعر می خووند اشک توی چشمام پر شد... از مربیای مهربونش تینا جون و مایای عزیز واقعاً تشکر می کنم که اینقدر برای بچه های ما زحمت می کشن که البته هم شنیدم و هم توی روزهای اول دیدم که دو تا مربی آیسا جز بهترین مربیای مهدش هستن... خدارو شکر .... امیدوارم که همیشه همینطور باشه...

سخنی از هر گوشه ای ...

2010-06-10T09:53:00.002+04:30

یه دوست عزیز دیگه هم بعد از یه انتظار طولانی امروز چمدونشو به سمت کانادا بست و الان چند ساعتی هست که ایرانو ترک کردن... مهرداد و مهسای عزیز بالاخره وقت پروازشون رسید... حس عجیبی دارم خوشحالم خیلی خوشحالم که بعد از کلی دردسر بالاخره این انتظار براشون تموم شد و آرزو می کنم این انتظار عذاب آور برای ما و دوستان دیگه به زودی تموم بشه چون واقعاً بلاتکلیفیم و خسته شدیم اما نمی دونم چرا براشون احساس دلتنگی می کنم با وجود اینکه اصلاً ندیدمشون و جز دوستان وبلاگیم هستن اما انگار سالهاست که می شناسمشون چه این عزیزان و چه دوستان وبلاگی دیگه م... دوستان خوب در این دنیای مجازی... وقتی یه دوست دیگه به زمان رفتنش نزدیک می شه باز هم این حس به سراغم می یاد و خودمو به جاشون می گذارم یاد جمله ی مهرداد عزیز در وبلاگش می یوفتم :

خداحافظ ایران... خداحافظ ایران

انگار گوشه ای از دل ... گوشه ای از وجود آدم جا می مونه...

با وجود اینکه بیشتر ماها که تصمیم به مهاجرت گرفتیم به خاطر وضعیت نامطلوب در اینجا و ساختن آینده خودمون و فرزندمون و تجربه ی زندگی در جایی به جز ایران مارو برای رفتن با انگیزه تر می کنه اما این خداحافظ ایران یه جایی دلمو به درد می یاره... من آدم وطن پرست و وطن... وطن گو نیستم اما این تعلق به خاک اینجاست با همه ی اشتیاقم به رفتن و دل کندن از این خاک باعث می شه به گذشته، حال و آینده برم ...

خداحافظ یعنی خداحافظ عزیزان من در ایران...

خداحافظ ایران یعنی خداحافظ خاطرات تلخ و شیرین بسیار از کودکی تا...

خداحافظ ایران یعنی خداحافظ دود و ترافیک و جنگ و اعصاب تهران ...

خداحافظ ایران یعنی خداحافظ ایران.

بگذریم،

این روزها مثل همه ی روزهای دیگه ی خدا می گذره خوب یا بد می گذره... خدارو شکر... با کلی انتظار و سوال بدون جواب که حتی به وکیل محترم هم امیدی نیست... دقیقاً دو ماه و یک هفته ی دیگه فایل نامبر دوممون یک ساله می شه !!!!!!

بازم بگذریم؛

گل دخترک باز یه کوچولو مریض شد ولی زود به دکترش رسوندم دل پیچه و استفراغ فعلاً اوضاعش خوبه ... بهش کلی رسیدم و خدا کنه که خوب خوب بشه... دکترش می گفت شاید مسمومیت غذایی یا گرمازدگی باشه و فعلاً به بیماری ویروسی شک نکرده تا ببینیم خدا چی می خواد... علیرضا معتقد بود دیگه مهد نبریمش اما دکترش می گفت مواجه شدن بچه با انواع ویروسها بالاخره هر وقت وارد اجتماع بزرگتر بشه اتفاق می یوفته اما دلم نمی خواد کوچول دختر اینقدر زود زود مریض بشه آخه خیلی ضعیف شده... جدیداً وزنش به ١١کیلو ٨٠٠ رسیده ... خیلی بهش از لحاظ تغذیه می رسم اما این مریض شدنهای پشت هم کلی اذیتش کرده... چهارشنبه ی بعد مهدکودکش پدر و مادرهارو برای جشن پایان سالشون دعوت کرده و کلی ذوق دارم که ببینم چه خبره ؟؟؟!!! رفتن به مهدکودک برای آیسا خیلی حسن داشت اما این مریضیها هم بچه رو ضعیف کرده...

می دونین دلم چی می خواد ... یه مسافرت دور از همه ی فکرها و دغدغه ها.....

ارزش ...

2010-06-04T19:07:00.001+04:30

وقتی خدا زن را آفرید، او تا دیر وقت روز ششم کار می کرد. یکی از فرشتگان نزد خدا آمد و عرض کرد: چرا اینهمه زمان صرف این مخلوق می کنید؟؟!! خداوند فرمود:

آیا از تمام خصوصیاتی که برای شکل دادنش می خواهم در او بکار ببرم اطلاع دارید؟؟؟

او باید قابل شستشو باشد، اما نه از جنس پلاستیک، با بیش از دویست قسمت متحرک با قابلیت جایگزینی. او آنها را باید برای تولید انواع غذاها بکار ببرد، او باید قادر باشد چند کودک را همزمان در بغل بگیرد، آغوشش را برای التیام بخشیدن به هر چیزی از یک زانوی زخمی گرفته تا یک قلب شکسته بگشاید. او باید تمام اینکارها را با دو دست خود انجام بدهد. فرشته تحت تأثیر قرار گرفت.

”فقط با دو دستش... این غیر ممکن است!“

و آیا این یک مدل استاندارد است؟

”اینهمه کار برای یک روز ... تا فردا صبر کن و آنوقت او را کامل کن”.

خدا فرمود: اینکار را نخواهم کرد و خیلی زود این موجود را که محبوب دلم است، کامل خواهم کرد. وقتی که ناخوش است، از خودش مراقبت می کند. او می تواند 18 ساعت در روز کار کند.

فرشته نزدیکتر آمد و زن را لمس کرد.

”اما ای خدا، او را بسیار لطیف آفریدی.“خداوند فرمود: بله او لطیف است، اما او را قوی نیز ساخته ام.

نمی توانی تصور کنی که او چه سختیهایی را می تواند تحمل کند و بر آن فائق شود. فرشته پرسید آیا او می تواند فکر کند؟

خداوند پاسخ داد: نه تنها می تواند فکر کند، بلکه می تواند استدلال و بحث کند.فرشته گونه های زن را لمس کرد.

” خدایا، بنظر می رسد این موجود چکه می کند! شما مسئولیت بسیار زیادی بر دوش او گذاشته ای.“

”او چکه نمی کند.... این اشک است“ خداوند گفته فرشته اصلاح کرد.فرشته پرسید ”این اشک به چه کار می آید؟“

و خداوند فرمود:

”اشکها وسیله او برای بیان غم هاو تردیدهایش، عشق اش و تنهایی اش، تحمل رنجها و غرور اش است.“

این گفته فرشته را بسیار تحت تأثیر قرار داد و گفت ”خدایا تو نابغه ای. تو فکر همه چیز را کرده ای. زن واقعا موجود شگفت انگیزی است.“

آری او واقعاًشگفت انگیز است! زن تواناییهایی دارد که مرد را شگفت زده می کند. او مشکلات را پشت سر می گذارد و مسئولیتهای سنگین را بر دوش می کشد.

او شادی، عشق و اندیشه را با هم دارد. او می خندد هنگامی که احساسی شبیه جیغ کشیدن دارد.

او آواز می خواند وقتی احساسی شبیه گریه کردن دارد، گریه می کند وقتی که خوشحال است و می خندد وقتی که ترسیده است. او برای آنچه اعتقاد دارد مبارزه می کند و علیه بی عدالتی می ایستد. وقتی که راه حل بهتری بیابد، برای جواب دادن از کلمه ”نه“ استفاده نمی کند. او خودش را وقف پیشرفت خانواده اش می کند. او دوست پریشان حالش را نزد پزشک می برد. عشق او مطلق و بدون قید و شرط است. وقتی فرزندانش موفق می شوند گریه می کند. و از اینکه دوستانش روزگار خوشی دارند خوشحال می شود.او از شنیدن خبر تولد و عروسی شاد می شود.وقتی دوستان و نزدیکان او فوت می کنند دلش می شکند.

ولی او برای فائق آمدن بر زندگی نیرو می گیرد. او می داند که یک بوسه و یک آغوش می تواند یک دل شکسته را التیام بخشد.

او فقط یک اشکال دارد.

فراموش می کند که او چه ارزشی دارد...

بیسکوئیت سوخته ...

2010-05-24T14:17:00.006+04:30

خیلی برام دل چسب نیست که از وبلاگ دوستان مطلب بردارم اما اینقدر این موضوع زیبا و دلنشین برام بود که دلم نیومد اینجا نذارم... از دوست عزیز آندیا ی گل به خاطر نوشته ی زیباش ممنونم...

زمانی که من بچه بودم، مادرم علاقه داشت گهگاهی غذای صبحانه را برای شب درست کند. و من به خاطر می آورم شبی را بخصوص وقتی که او صبحانه ای، پس از گذراندن یک روز سخت و طولانی تهیه کرده بود. در آن شب مادرم یک بشقاب تخم مرغ، سوسیس و بیسکویت های بی نهایت سوخته در جلوی پدرم گذاشت. یادم می آید منتظر شدم که ببینم آیا هیچ کسی متوجه شده است! با این وجود، همه ی کاری که پدرم انجام داد این بود که دستش را به سوی بیسکویت دراز کرد، لبخندی به مادرم زد و از من پرسید که روز ام در مدرسه چطور بود. خاطرم نیست که آن شب چه چیزی به پدرم گفتم، اما کاملاً یادم هست که او را تماشا می کردم که داشت کره و ژله روی آن بیسکویت سوخته می مالید و هرلقمه آن را می خورد.

وقتی من آن شب از سر میز غذا بلند شدم، به یادم می آید که شنیدم صدای مادرم را که برای سوزاندن بیسکویت ها از پدرم عذر خواهی می کرد. و هرگز فراموش نخواهم کرد چیزی را که پدرم گفت: « عزیزم، من عاشق بیسکویت های سوخته هستم.» بعداً همان شب، رفتم که بابام را برای شب بخیر ببوسم و از او سوال کنم که آیا واقعاً دوست داشت که بیسکویت هایش سوخته باشد. او مرا در آغوش کشید و گفت:

« مامان تو امروز روز سختی را گذرانده و او خیلی خسته است. و بعلاوه، بیسکویت کمی سوخته هرگز هیچ کسی را نمی کشد!»

زندگی مملو از چیزهای ناقص... و افراد دارای کاستی هست. من اصلاً در هیچ چیزی بهترین نیستم اما چیزی که من در طی سال ها پی برده ام این است که یاد گیری پذیرفتن عیب های همدیگر و انتخاب جشن گرفتن تفاوت های یکدیگر، یکی از مهمترین را ه حل های ایجاد روابط سالم، فزاینده و پایدار می باشد.

و امروز دعای من برای تو این است که یاد بگیری که قسمت های خوب، بد، و ناخوشایند زندگی خود را بپذیری و آن ها را به خدا واگذار کنی. چرا که در نهایت، او تنها کسی است که قادر خواهد بود رابطه ای را به تو ببخشد که در آن یک بیسکویت سوخته موجب قهر نخواهد شد.

ما می توانیم این را به هر رابطه ای تعمیم دهیم. در واقع، تفاهم اساس هر روابطی است، شوهر-همسر یا والدین- فرزند یا برادر-خواهر یا دوستی!

کلید دستیابی به شادی تان را در جیب کسی دیگر نگذارید- آن را پیش خودتان نگهدارید.

بنابراین، لطفاً یک بیسکویت به من بدهید، و آره، از نوع سوخته حتماً خیلی خوب خواهد بود.!.!.!.!

و لطفاً این داستان را برای کسی که برایتان ارزشمند است بفرستید...
من الآن این کار را انجام دادم.

کاش در هر لحظه از زندگی یاد این بیسکوئیت سوخته بیفتیم...

صدای من ... با صدای تو آشناست.

2010-05-18T12:04:00.000+04:30

بعد از سرماخوردگی گل دختر مد شده که فوراً بنده باید سرما بخورم... از بس که همش بهم آویزونه... سرماخوردگی خفنیه، با کلی گلو درد و سرفه که سرفه ها امونمو بریده...

این روزها هم مثل همه ی روزهای خدا عین یه تکرار همیشگی می گذره... خدارو شکر...

از پرونده ی مبارک هم هیچ خبری نیست و مرحله pending پرونده هم 268 روز طول کشیده ... نمی دونم تقدیرش چیه؟؟؟!!!

امروز یکی از دوستان دوران دانشجویی بهم تلفن زد و دلم کلی هوای زمان دانشگاه، سرکار کردم ... با وجود اینکه این روزها سرم خیلی شلوغه و وقت سرخاروندن ندارم اما باز هم حس خوبی ندارم

اشک رازی ست

لبخند رازی ست

اشک آن شب لبخند عشقم بود.

قصه نیستم که بگویی

نغمه نیستم که بخوانی

صدا نیستم که بشنوی

یا چیزی چنان که بیبنی

یا چیزی چنان که بدانی...

من درد مشترکم

مرا فریاد کن.

درخت با جنگل سخن می‌گوید

علف با صحرا.

ستاره با کهکشان

و من با تو سخن می گویم.

نامت را به من بگو

دستت را به من بده

حرفت را به من بگو

قلبت را به من بده.

من ریشه های تو را دریافته‌ام

با لبانت برای همه سخن گفته ام

و دستهایت با دستان من آشناست

در خلوت روشن با تو گریستم

برای خاطر زندگان،

و در گورستان تاریک با تو خوانده ام

زیباترین سرودها را

زیرا که مردگان این سال

عاشقترین زندگان بوده اند.

دستت را به من بده

دستهای تو با من آشناست

ای دیر یافته با تو سخن می‌گویم

بسان ابر که با طوفان

بسان علف که با صحرا

بسان باران که با دریا

بسان پرنده که با بهار

بسان درخت که با جنگل سخن می‌گوید.

زیرا که من

ریشه های تو را دریافته‌ام

زیرا که صدای من

با صدای تو آشناست....

روز نوشت ...

2010-05-08T16:37:00.000+04:30

روز چهارشنبه بعد از سه سال من و علیرضا به همدیگه افتخار دادیم و از فرصت دو نفره ای که پیدا کرده بودیم به نمایشگاه کتاب رفتیم ولی تقریباً بیشتر وقتمونو در قسمت کودک و نوجوان گذروندیم... بد نبود ولی منجر شد به گردن درد و پا درد شدید علیرضا... الان سه روزه که دردو تحمل می کنه تا بتوونه امروز به دکتر سری بزنه و توی این وضعیت آیسا گلی هم دوباره سرماخورده ... خیلی نگرانم و همش فکرم پیش علیرضاست... گردن درد که معلومه برای نشستن زیاد پشت کامپیوتره اما به خاطر کار زیادی که این مدت داشت پیش دکتر نرفت و مشکل پاش منو خیلی نگران کرده ... تقریباً ده، پانزده سال پیش توی دوران دانشجویی در یه اردوی دانشجویی اتوبوسشون تصادف می کنه و دو تا پا و یه دست علیرضا آسیب می بینه و دو ، سه سالی هست که یکی از پاها اذیتش می کنه و جالبه دکتری که پاشو عمل کرده پیدا نمی توونه بکنه و آقایان دکتری که تا حالا بهشون سر زد به خاطر اینکه عمل جراحی در اون زمان کسی دیگه انجام داده درمان رو قبول نمی کنن و درمان هم که برابری می کنه با عمل جراحی دوباره چون استخوون خوب جوش نخورده و می ترسم و باز هم دل نگرون... کاش می توونستم به علیرضا کمک کنم و از دردش کم کنم ... خدا جون مواظب مرد زندگی من باش... آیسا گلی هم همچنان در حال شیطونی ... چند تا چیز با خمیربازی در مهد کودک درست کرده که هربار تینا جون توی کیفش می ذاره و من در خونه می بینمشون کلی ذوق می کنم و می بوسمشون ... چسبوندمشون به یخچال ... چند روز پیش با باباییش توی ماشین نشسته بودیم و در حالی که هی توی صندلیش وول می خورد می پرسید مامان این چیه ؟؟؟؟!!!

یه نگاهی کردم دیدم دستش روی شیشه ی سمت خودشه و چیزیو نشون می ده... سرمو برگردوندم ، دیدم یک پرنده ی مودب ماشینمو منور کرده...
گل دختر می پرسه : مژده جونی این چیه؟؟؟!!!
مژده جونی : ااااا... یه پرنده ی بی ادبی شیشه ی پنجره آیسارو کثیف کرده...
گل دختر: چکار کرده؟؟؟!!!
مژده جونی: کثیف کرده.
گل دختر: چرا کثیف کرده؟؟!!!
مژده جونی: حواسش نبود باید بره دستشویی جیش کنه ( ببخشید ) روی شیشه ی ماشین آیسا جونی رو کثیف کرد...
گل دختر: چرا کثیف کرد؟؟؟؟!!!
مژده جونی: گفتم که مامانی.
گل دختر: مژده جونی باز بگو ... محکم بگو ( منظورش اینه که بلند بگو )
و این گفتگو شاید ده ها بار هی تکرار شد تا بالاخره دخترک کوتاه اومد و در آخر رو به باباش کرد و گفت : بابا علیرضا برو ماشینو تمیز کن ... پرنده کثیفش کرده هااااااا...
شب هم در حالیکه با خاله سمانه‌ش مشغول نقاشی کردن بود می گه : خاله سمان ( همونطوری که من سمانه رو صدا می کنم ) ماشین بابایی بکش.
آیسا گلی : حالا آیسا بکش.
دوباره آیسا جونی : حالا مژده جونی بکش.
و باز دوباره آیسا: حالا بابایی علیرضا بکش.
و آیسا : حالا شیشه ی ماشینمو بکش که پرنده روش جیش کرد و کفیث کرد بعدشم یادش رفته بود بره دستشویی جیش کنه روی شیشه ماشینم جیش کرد.
و...
آیسا :اسم تو چیه؟
مامان : مژده.
آیسا : اسم من چیه؟
مامان : آیسای ناز مامان .
آیسا : اسم بابا چیه؟
مامان : علیرضا .
آیسا : نههههههههههههههههههههههههههه بابااااا علیرضا . ( خدا بده شانس )
و خیلی شیرین زبونیای دیگه.

چه کنم ، کنم مارو ببین !!!

2010-04-21T11:19:00.000+04:30

چند روزیه که در حال پرستاری از آیسا خانم به علت سرماخوردگی هستم از روز چهارشنبه که از مهد اومد علایم سرماخوردگی داشت و به همین خاطر سریع پیش دکترش بردیم اما از بخت بدمون دکی جان به خارج سفر نموده بود و تا اوایل اردیبهشت تشریف فرما نمی شد یه خانم دکتر جوونی جای خودش گذاشته بود که با بچه جوری برخورد می کرد که انگار با یه آدم دیوونه طرفه... آخه این گل دختر ما هر وقت پیش دکتر می ره داد و فعان داره و این خانم دکتر هنرمند حتی بلد نبود چطوری با یه بچه دو سال و نیمه برخورد کنه چه برسه به تجویزش به قول دختر خاله‌م خواربار فروشیو جمع کرده بود تا به خورد بچه ی بیچاره بدیم و من وقتی آنتی بیوتیک و چیزای دیگه رو دیدم با دخترخاله‌م مشورت کردم و اون گفت همه رو بریز دور... جالب اینه که دکتر آیسا با دارو مخالفه و می گه توی این سن فقط استامینوفن و مایعات و رژیم مناسب غذایی براش کافیه و نیازی به دارو و شربتهای دیگه نیست... ولی کسیو جانشین خودش گذاشته که تا توونست نوشت... بالاخره اینکه سرماخوردگی گل دختر خوب شد و من سرماخوردم که چشمتون روز بد نبینه از اونجا که وقتی بنده مریض می شم هیچ بنی بشری به بنده کمک رسانی نمی کنه داریم با سرماخوردگی و گلودرد و بدن درد می سازیم...بگذریم ،

چند روز پیش فروشنده ی خونه مون بهمون خبر دادن که بیاین و سند خونه تون آماده ست ولی چشمتون روز بد نبینه که یه کلاه گشاد سرمون گذاشت و رفت که باعث شد علیرضا کلی حرص بخوره ... دلم برای زحمتاش می سوزه... تو گرونی خونه خریدیم و الان قیمتش پایین اومده و ضررهای دیگه ... از اون طرف هم که علیرضا زمانی که مجرد بود از پروژه نگین غرب خونه پیش خرید کرد که اون هم کلی پول بابتش داد و بعد از هفت، هشت سال هنوز معلوم نیست که دارن این آقایان قاضی چه کار می کنن؟؟؟؟!!! شاید گلی لگد می کنن تا خونه های وعده داده شده و ساخته نشده مون خونه بشه.... این از این... بیچاره علیرضا توی ملک خریدن شانس نداره.... البته من می گم توی این مملکت هیچی نباید سرمایه گذاری کرد... به قول دخترخاله‌م نیست این پولی که درمی‌یاریم شدیداً حلاله و با زحمت کشیدن زیاد به دست می یاد خوردنش به مردم کیف می ده ... دیگه اینطوریها همش شد خبر بد... چه کنیم دیگه این دو هفته مون اینطور بود... از پرونده ی عزیز هم هیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییچ خبری نیست....

فلک را سقف بشکافیمو، طرحی نو در اندازیم ...

2010-03-17T10:51:00.001+03:30

چقدر بهارو دوست دارم، تازگی، بوی بهار، شادی، تکاپوی آدما برای نو شدن. ولی حیف که روزهای آخر سال عزیزی از پیشمون رفت... جاش خالیه و حیف که دیگه امسال در بین خودمون نداریمش..

همسر عزیزم، امسال هم گذشت... سالی سخت و پرکار برای تو بود و تنهایی برای من ... علیرضای مهربونم؛ سال نو مبارك و آرزو می‌کنم سال خوب و پر از موفقیت، سلامتی برات باشه...

دخمرک مامان؛ امسال سومین عید نوروزته... الهی شکر ... از خدای بزرگ برات بهترينهارو مي خوام...

خدای مهربونم یک سال با همه‌ی خوبیها و بدیهاش به همین سرعت گذشت. عین باد رفت و تموم شد. خدا جونم؛ تو رو شکر می‌کنم به خاطر سلامتی و موفقیتهایی که به ما دادی و آرزو می‌کنم امسال سال خوبي برای همه مون باشه... خدایا؛ می‌دونم همیشه با مایی... همیشه هستی...

یه جایی خوونده بودم : « به فرشته ایی گفتم : از اینجا تا آرزوهای من چقدر راهه؟

من کی به ته رویاهام می‌رسم؟

من از قضا و قدر واهمه دارم.

من از تقدیر می‌ترسم.

از سرنوشتی که خدا برام نوشته. من فصل آینده را بلد نیستم. از صفحه های فردا بیخبرم.

میگم: کاش قلم دست خودم بود... کاش خودم مینوشتم...

خدای بزرگم!

یا مقلب القلوب و الابصار ... یا محول الحول والاحوال... حول حالنا الا احسن الحال...

« سال نو مبارک»

هر آمدنی رفتنی دارد...

2010-03-14T11:25:00.001+03:30

این چند روزی که گذشت رنگش به سیاهی شب بود... تاریک تاریک... قلبم گرفته به اندازه‌ی کوه... حس سردیه مردن... دایی مهربونم رفت... رفت تا برای همیشه آروم و بدون درد بخوابه... دایی جون چقدر آروم خوابیده بودی... من ترسیدم زیر اونهمه خاک ... تنها... اونجا تاریکه دایی... دایی دیگه نمی توونم باور کنم نیستی ... دیگه شهسوار برام قشنگ نیست ... دیگه دریا آرومم نمی‌کنه... دیگه کی به استقبالم می یاد با اون صدای گرم منو صدا کنه... دیگه کی می‌گه مژده جونی من اومد... دایی می‌دونم یه دنیا درد می‌کشیدی... می‌دونم آب شده بودی اما با جای خالیت چه کنیم؟؟؟ همه می‌گن راحت شدی اما ماها با دل شکسته مون چکار کنیم... هر گوشه از خونه‌ت برام خاطره بود... اشکا همینطور می یاد ولی تو دیگه برنمی گردی... صدای گرمت وقتی برامون شعر می خووندی هنوز توی گوشمه... دایی با رفتنت چه کنم

گذر عمر...

2010-03-05T02:31:00.001+03:30

عمر مثل باد می گذره ... امروز سی و سه ساله شدم...

سی و سه به نظرم عدد جالبی می یاد نمی دونم چرا؟؟!! امیدوارم امسال برای زندگیم سال خوبی باشه... سالیو هم که پشت سر گذروندم سال خوبی بود اما دلم می خواد سی و سه سالگی خیلی بهتر باشه... به امید روزهای خیلی خوب در کنار همسر عزیزم و دخترک گلممم...

عیسی به دین خود، موسی به دین خود ..

2010-02-20T16:53:00.000+03:30

خب بالاخره چادر سنگین خانم تشریف آوردن... این روزها خیلی از دور و اطرافیان این لفظ برای من به کار می برن... البته منظورم دوستان وبلاگیم نیستاااا... من همیشه به همشون ارادت خاص دارم...

این روزها یه جورایی انگار دلم می خواد محو باشم، شاید علتش خیلی چیزاست... بزرگترین علتش تنهایی یا به عبارتی کم دیدن علیرضاست... بهم نخندین خب دلم می‌گیره... تعطیلاتو یکی بعد از دیگری از دست دادیم بدون هیچ تفریحی... درکش می‌کنم که آخر ساله و کارها باید تحویل داده بشه ولی من چه کنم... تقریباً حوصله ی هیچ کدوم از فامیلو چه اینوری و چه اونوری ندارم ... فقط دلم می‌خواد وقت بیشتری سه نفری با هم باشیم... اینو تو نگاه و رفتارهای آیسا هم می شه فهمید... علت بعدی هم همین موضوع تکراری کند پیش رفتن پروسه پرونده مهاجرتمونه که نمی‌دونم چه تقدیری هست که اینقدر پیشرفتش کند شده.... دو روز دیگه 180 روز می‌گذره و ما همچنان منتظریم که پرونده مون تغییر وضعیت بده ...

بگذریم ؛ با این جمله می‌دونم که همه‌مون خیلی خوب آشناییم ولی چقدر عملش می‌کنیم با خداست !!! « عیسی به دین خود، موسی به دین خود »

خیلی وقته در جمع اطرافیان نزدیک، دور و دوستان نقض این جمله رو می بینم و شاید یه ضرب المثله فقط برای خالی نبودن عریضه... حداقل در مورد خودم می‌گم و نه در مورد هیچکس دیگه ای... چند ماهیه شاید هم یک سالیه که پامو از جمع اطرافیانم کنار کشیدم چون حس کردم دیگه تحمل فضولی، سرک کشیدنا، امر به معروف و نهی از منکرشون ، راه و روش دادن برای زندگی، نحوه ی تربیت کردن کوچولوی خونه ( البته من نمی گم آخر تربیت و آموزش به آیسا هستم و از تجربیات خوب اطرافیان استفاده هم می‌کنم اما از فضولی متنفرم ) ، دیگه حتی بعضیاشون دلشون می‌خواست که گزارش روزانه در مورد رفت و آمدها و چی می‌خوریم و چی می‌پوشیم هم بدیم و خودشونو آخر کلاس و مد می‌دونن و تورو عقب افتاده چون دلت نمی‌خواد مثل اونا بپوشی... مثل اونا حرف بزنی... مثل اونا فکر کنی...حالا از زمین و زمان می پرسن شما می دونین مژده چرا ارتباطشو با ما قطع کرده و کلی علامت سوال بدون جواب دیگه... متاسفانه مادر و پدرم هم جوونیشون پی این رفت که این جماعت دهن گشادو راضی نگه دارن اما من نمی‌خوام راه اونا رو برم ... حداقل می‌خوام از این به بعد برای خودمون سه نفر زندگی کنم تا حسرت لحظه های رفته رو نخورم... فقط کافیه به این جماعت فضول و فوق العاده حسود نیاز پیدا کنی ، همشون دیگه وجود ندارن ... دلم برای مامان و بابام می سوزه که پیر شدن اما هنوز درگیر راضی نگه داشتن این جماعت دور و برشون هستن...

وای داره بارون می یاد... وقتی بارن می یاد لبریز از عشق می‌شم.... انگار بوی خدا می‌یاد .... بوی عشق... چقدر دلم می‌خواست زیر بارون قدمی می‌زدم اما حیف که چند روزیه گل دختر سرماخورده و نمی توونم بیرون ببرمش...
علیرضا دوستت دارم هر روز بیشتر از روز پیش... به تو تکیه می‌کنم تا یاد بگیرم تکیه گاه خوبی براتون باشم... محبتو از تو می‌خوام تا سیراب بشم از هر مهربونی و لطفی... خدایا می‌دونم که همیشه مراقب زندگی و عشق سه نفر‌ه‌مون هستی اما باز هم می‌خوام که هیچ وقت نگاهت ، مهرت و بزرگیتو از من ، علیرضا و آیسای کوچولو دریغ نکنی... خداجون دوستت دارم به وسعت بزرگیت و با همه ی وجودم می‌پرستمت....

چی بگم از این روزگار ...

2010-01-25T11:06:00.000+03:30

دوستان عزیز این پست طولانیه اگه حوصله و وقت دارین بخوونین...

روز عروسیمون بود که یکی از دخترای فامیل زن داییم که به اجبار خودشو و خانواده شو دعوت کرده بودم دیدم ... هم سن و سال منه ولی دوران بچگی از همون روز اول که دیدمش ازش خوشم نیومد... هی روز عروسیمون می یومدو خودشو به من می چسبوند که وای مژده جون چرا نگفته بودی که دوستای شوهرت همه استادای دانشگاه ما هستن و من متعجب از این سوالش چون من که عروس بودم از مهمونای آقا که اونطرف سالن بودن خبر نداشتم چه برسه به این خانم و پیش خودم گفتم تو از بچگی سر و گوشت می جنبید حتماً قبل از اومدن به داخل سالن دیده شون... در جواب سوالش گفتم والا ده، پانزده سالی هست از هم خبر نداریم چطوری می خواستم بهت بگم و ازش دور شدم... احساس خوبی هیچ وقت بهش نداشتم... اصلاً دلم نمی‌خواست نزدیکم باشه ....

خلاصه این موضوع گذشت تا دو روزه پیش که شماره ای روی موبایلم افتاد و با ناباوری خودش بود... وای که وقتی حرف می زد اعصابم داغون می شد... ازم شماره ی خونه ی یکی از استاداشو می‌خواست که برای به دنیا اومدن دخترش و تبریک با دوستاش به خونه شون برن و من گفتم با این دوست علیرضا رفت و آمد خانوادگی نداریم و فقط شماره موبایلشو داریم و پیش خودم گفتم اگه آدرس شماره تلفنشو داشتم عمراً بهت می دادم خیلی آدم معتبری هستی ... خلاصه یهو زد زیر گریه که خسته شدم سنی ازم رفته و هنوز ازدواج نکردم ( خواهر و برادرش ازدواج کردن ) افسرده شدم باز از یکی خوشم اومد و از دستش دادم و هی گریه و گریه و بعد باز اصرار داشت که از علیرضا بپرس فردا زنگ می زنم ...

یه حسی بهم می گفت یه کاسه ای زیر نیم کاسه‌ست... یه ارتباطی بین اینا هست اما نمی توونستم در مورد خود دوست علیرضا اینطور فکر کنم با خودم می گفتم زن و بچه داره و امکان نداره همچین شخصیتی داشته باشه... شاید مربوط به یکی از اقوام اینه که می خواد به وسیله ش پیداش کنه....

خلاصه تا دیروز که دوباره بهم زنگ زد و گفتم شماره شو نداریم و گفت ندارین یا نمی‌خواین بدین و گفتم نداریم و زد زیر گریه که من نابود شدم مژده من 6 سال با فلانی دوست بودم ... اون استادم بود... درسهایی که باهاش می گرفتم همیشه 20 می‌شدم... پروژه‌مو با اون برداشتم عالی شد و از این مزخرفات که من عاشقشم اون زن داشت... اون سر کلاسا حلقه دست نمی‌‌کرد... موقع عروسی شما فهمیدم که دوست شوهرته و اون هم دعوت بود و ازم قول گرفت که از این رابطه هیچ وقت به تو نگم و بهت زنگ نزنم... یه سالیه فهمیدم زن داره ولی نمی توونم ازش دل بکنم... دوستش دارم... خدایا بچه‌ش بمیره... زن کثافتش بمیره... من هم خونم جوش اومد و گفتم اشتباه تو و اون یارو کردین زن بیچاره و بچه‌ش بمیرن... این زندگی مال اوناست شما دوتا به اونا خیانت کردین... ازش حالم به هم می‌خورد و در عین حال هم دلم می‌سوخت که با نفهمیش 6 سال اسیر این مرد شده بود... نمی توونم درکش کنم و حالم از حرفاش بهم می خورد و وقتی به یاد صورت اون مرد می افتادم ازش متنفر می شدم... خلاصه وقتی علیرضا به خونه اومد ماجرارو براش گفتم هنوز توی شوکم...

به نظر من متنفر شدن از اون زن کار ساده ایه اما برای خیانت همیشه دو نفر لازمه... شاید اینطور آدما فکر می‌کنن اینطور مردا دوستشون دارن اما واقعیت اینه که این مرد نمی توونه عشق و احترامی که شایسته اون دختر باشه رو در اختیارش بگذاره... حتی ممکنه یه مرد زن باز باشه و هر چند وقت یکبار یکی مثل این آدمو بازیچه خودش کنه. .. این دختر می‌توونست زمان و انرژی که با او هدر داده رو خیلی جاهای دیگه استفاده کنه، حداقل با مردی که واقعاً لایقش باشه که البته می گن خلایق هر چه لایق...

بهش می گم هنوز دیر نشده تمومش کن، آدما همیشه از اشتباهاتشون درس می گیرن و به خاطر یه رابطه کوتاه مدت عاشقانه، با اینکار همه‌ی زندگیتو به خطر ننداز... عاقل باش و از این رابطه بیرون بیا و دیگه هیچوقت هم پشت سرتو نگاه نکن، توی این رابطه معنا و مفهوم عشق و زندگیو نمی توونی پیدا کنی ...می گه نمی توونم از صفر شروع کنم من سنی ازم گذشته و از این حرفای مزخرف...

بهش می گم می خوای چکار کنی زن دوم بشی ؟؟؟!! با خودخواهی و پر رویی می گه نه دعا می کنم یا از زنش جدا بشه یا اونا بمیرن... بهش می گم خیلی خودخواهی ...از یه طرف هم می گه می‌خوام آدرسشو پیدا کنم و بکشمش ف برای من زندگی تموم شده ( می دونم که اگه ازش ردی داشت حتماً یه بلایی سر طرف یا خانواده‌ش می‌یاره ).... می‌خوام به زنش زنگ بزنم و آبروشو ببرم و از طرف دیگه یه حرف دوگانه‌ی دیگه می‌زنه و می گه داغونم با اون مسافرت میره... براش لباس می خره ، زنش آدم نالایقیه و همه ی پولاشو خرج سر و لباسش می کنه ... من بهش گفتم خب زنشه.... دوست داره هرطوری دلش می خواد زندگی کنه و به تو مربوط نیست ... بهم گفت یه روز که به موبایل آقا زنگ زده صدای عربده‌‌ی زنشو شنیدم زنیکه‌ی فلان... پیش خودم گفتم خیلی پر رویی... چی بگم ؟؟؟؟!!! بگم از دست این مردا البته بلانسبت همسر خودم و همه‌ی دوستان و آقایونی که اینارو می‌خوونن...

متاسفانه این روزا این روابط نادرست بین آقایون و خانمای متاهل زیاد شده و حتی تبدیل به مد شده و فخر فروشی که با داشتن شوهر و زن به دنبال دوست دختر و دوست پسر باشن.... چی بگم از این روزگار...

به نظر من هر دو گناه کارن هم آقا و هم این دختر و هر دو خیانتکار... نظر شما چیه ؟؟؟!!!

امروز روز توست ...

2010-01-21T08:31:00.002+03:30

بهترین صدای زندگیم تپش قلب توست و قشنگ ترین روزم ، روز تولد توست ... چه خوب شد که به دنیا اومدی و چه خوب تر شده که دنیای من شدی...

نگین دریای زندگی من ؛

امروز خدا یک گل به زمین هدیه داد . زمین اون گل رو به دست سرنوشت داد و سرنوشت اون گل رو توی قلب من کاشت تا باغچه خالی قلبم جایگاه یک گل باشه ... شادم در کنارت ای خلاصه‌ی خوبی ها چون برای من هدیه‌ی خدایی...

امروز تمام ستاره های آسمون مهمون جشن تولد تو هستن چون فرشته ای از آسمون اومده تا حس زیبای آسمونی بودن را به من نشون بده ... تو آرامش زندگی من شدی و من نیازمند شونه های مهربونت... تو گرما و شور زندگی من شدی و من همیشه منتظر آغوش گرمت ... الهی که همیشه شاد و سالم باشی همنفس قصه‌ی زندگیم...

« تولدت مبارک »

ماه درمی‌یاد که چی بشه ...

2010-01-06T17:04:00.000+03:30

این روزها اصلاً دل و دماغ برای نوشتن ندارم، شاید برای حال و هوای گرفته‌ی روزمره‌های این روزهاست... خدارو شکر هیچ مشکلی نیست اما فقط میام یه سری به اینجا و وبلاگهای دوستان می‌زنم...

صدای وزش باد از درز پنجره می‌یاد و با وجود اینکه هوای خونه گرمه اما یه لحظه لرزم گرفت... چند روز پیش با آیسا بیرون می‌رفتم و ماشین با سرعت در حال حرکت بود که آیسا با اون شیرین زبونیش که مامان فداش بشم ازم پرسید: مامان این چیه؟! گفتم: اینا همش خونه‌ست... گفت: خونه ها دارن پرواز می‌کنن؟؟ از سؤالش خنده‌م گرفته بود و هم تعجب کرده بودم... کلی صورتشو بوسیدم که اونم تند تند تکرار می‌کرد مامانی بوس نکن دیگههههههه... بهش توضیح دادم که ماشین حرکت می‌کنه و خونه‌ها سر جاشون ثابت هستن... بعدش باز سکوت بود و من با خودم فکر می‌کردم توی این همه خونه چه خبره ؟؟؟!!!

خلاصه روزها و شبارو با این دخترک سر می‌کنیم از جواب دادن به سؤالهایی که تمومی نداره تا کتاب خووندن برای خانم و بازی کردن با گل دختر و کنترل دستشویی رفتنشون تا جمع کردن هر دقیقه‌‌ای ریخت و پاشها و خرابکاریهای حاج خانم خونه... یکم تندخو شده و در عین حال که تند تند به من و علیرضا ابراز محبت می کنه و عین یه مامان کوچولو برامونه اما آی از دستش مشت و کشیده می‌خوریم ... نمی‌دونم چرا اینطوری شده ؟! البته این موضوع بیشتر برای شبه که فکر می‌کنم علتش خستگیه و از همه مهمتر جلب توجه چون بالاخره جناب بابایی که خونه می‌یاد خانم خانما می‌فرماین که هر دوتون در اختیار بنده و مال من و نباید به همدیگه توجه کنین... اینم از شانس ماست ...

پریشب موقع خوابوندن کوچول خانم که روی پام در حال خواب بود به عکس بزرگی از عروسیمون روی دیوار پذیراییه با اون انگشتای کوچولوش اشاره کرد و پرسید: بابایی چرا داماد شد؟ ( قبلاً موضوع عروس و داماد براش سوال بود به علت این عروسیایی که رفتیم و چند روزی هی در این مورد می پرسید ) یکم خندیدم و گفتم خب می‌خواست عروسی کنه و بعد باز پرسید چرا مامانی عروس شد؟ باز همین جوابو دادم و باز پرسید خب چرا مامانی و بابایی عروسی شد؟؟؟!!! باز خنده‌م گرفته بود بهش گفتم خب همدیگه رو دوست داشتیم با هم عروسی کردیم... یه آه کشید گفت من که داماد ندارم ، بغلش کردمو یه عالمه بوسیدمش و در مورد این موضوع هی سؤالای تکراری پرسید و من هی جواب دادم تا بالاخره خوابید وقتی که خودم اومدم بخوابم دیدم علیرضا هم خوابیده آروم کنارش خوابیدم و شونه هاشو بوسیدم ... انگار سالها بود نخوابیده ... به جمله های آیسا فکر می‌کردم و به جوابای خودم ...چون همدیگه رو دوست داریم در کنار هم زندگی می‌کنیم... این سوالا و این لحظه ها باعث می‌شه از یکنواختی زندگی روزمره در بیام و به گذشته، حال و آینده‌ی خودمون بیشتر فکر کنم... آره علیرضا دوستت دارم خیلی بیشتر از اون وقتا... شاید این روزها به خاطر کل کل با این دخترکی حتی یه لحظه راحتم نمی‌ذاره خیلی خسته‌م و زود از کوره در می‌رم اما دوستت دارم و همیشه دلتنگ آغوش مهربونت هستم...

ماه در می‌یاد که چی بشه، می‌خواد عزیز کی بشه

ماه درمی‌یاد چکار کنه، باز آسمونو تار کنه

نمی‌دونه تو هستی، به جای اون نشستی

نمی‌دونه تو ماهی، تو که رفیق راهی

یلدایی دیگر...

2009-12-22T07:44:00.003+03:30

شب یلدا هم گذشت مثل همه‌ی شبها... نمی‌دونم چرا اینقدر روزهامون شبیه هم شده ، دیگه حوصله‌ی اینکه تکرار کنم امروز چه روزیه و فردا چه روزی را ندارم و می‌خوام من هم برای تکرار این مناسبتها فراموشی بگیرم... زمستون هم رسماً اومد و چقدر دلم یه عالمه برف می‌خواد ...

دلم می‌خواست وقت بیشتری برای هم می‌گذاشتیم ولی اتفاقاً هرچی تلاش می‌کنم کمتر موفق می‌شیم... از این رکود خسته شدم... دیروز به دفتر وکیل جان زنگ زدم و با وجود اینکه می‌دونستم هیچ خبری نیست اما نمی‌دونم چرا شماره‌شو گرفتم و همون جوابای همیشگی... دقیقاً ١٢٠ روزه که پرونده مون در این وضعیت هست ...

هفته‌ی پیش مراسم عقدکنان خواهر کوچیکه بود و خدارو شکر خوب برگزار شد... خواهر کوچیکه از یکی مونده به آخریه جلو زده ... بعد از مهمونی هم من و آیسا گلی به علت کمبود خوردنی سرمایی خوردیم که الان بهتریم و در حال حاضر هم دختری پشت کمر بابایی خوابیده مثلاً می‌خواد پشتشو بماله ... دخترک کلی خواننده شده و از هر آهنگی یه تیکه یاد گرفته و باهاش تکرار می‌کنه و دنبال یار هم پا برای نا نای می‌گرده ... این هم تاثیرات عروسی رفتنای دخمرک... خب آخر پاییز شد ، جوجه ها رو هم شمردیم !!!!

پی نوشت: چند روز پیش برای اولین بار گل دختر را به آرایشگاه بردم و با کلی دنگ و فین بالاخره موهاش کوتاه شد ولی برای اولین بار خوب بود... دخمر خوبی بود... موهامو که رنگ کرده بودم به آرایشگر می گفت چرا موهای مامان مژده کثیف کردی؟! بشورش دیگههههههههه !!!!!!!

قدمی متفاوت ...

2009-12-08T00:13:00.000+03:30

چند روز پیش علیرضا ازم پرسید « چرا بعد از چند سال با مهاجرت موافقت کردی؟! تو که مخالف بودی؟! » این سوال علیرضا منو به روزهای نه چندان دور برد ...

از همون روزهای اول آشنایی که هر صحبتی بینمون بود آخرش به رفتن از ایران ختم می‌شد و من همیشه تنم می‌لرزید از رفتن و دور شدن از خانواده‌م و به هیچ صورتی نمی‌توونستم خودمو به رفتن قانع کنم و علیرضا همچنان کوتاه نمی‌یومد تا پارسال که قانون جدید برای مهاجرت کانادا پیش اومد و من دیگه با تصمیمش مخالفت نکردم و حتی در بعضی از جهات جلوتر هم بودم ... خب خیلی چیزها باعث شد که تصمیم به این کار سخت بگیرم... بزرگترین و اولین علت شاد و سالم زندگی کردن فرزندم بود ... تا قبل از به دنیا اومدن آیسا حتی لحظه ای نمی‌توونستم به قبول کردن این موضوع فکر کنم ...

زندگیو از صفر شروع کردن با یه بچه‌ی کوچیک بدون سختی نخواهد بود اما قبول کردم ... خب دلایل زیادی بود که بی ربط به این موافقت نبود... فکرهای آشفته برای آینده، دور کردن دخترکم از هیاهوهای اطراف که می‌دونم در آینده‌ی اون هم دخیل خواهد بود... نمی‌گم من بد بزرگ شدم ولی از لحاظ روحی همیشه آزرده بودم و احساس می‌کردم حقمو ازم می‌گیرن و نخواستم دخترکم اینگونه بزرگ بشه...

بعضی وقتا یه دفعه دفتر زندگی آدم ورق می‌خوره ... سر یه چیز ساده ، خیلی هم اتفاقی که کلی مسیر زندگیت برای همیشه تغییر می‌ده که تا یه روز پیشش اصلاً به اون چیز فکر نکرده بودی ... این اتفاقای اخیر هم بی تاثیر در این فکر نبوده... خودمو با یه جوون هم سن و سالم که توی کانادا ، امریکا و بعضی از کشورهای اروپایی زندگی می‌کنن مقایسه می‌کنم...

من به عنوان یه خانم ایرانی ... سی و دو سال پیش در یه خانواده تحصیلکرده با فامیل بزرگ که در مورد همه چیز و همه کار هم اظهار نظر می‌کردن بزرگ شدم... پدر و مادرم برای خوب زندگی کردنم تلاشهای خودشونو کردن ... خب من هم مثل خیلی از جوونای دیگه مخالفتهایی با پدر و مادرم در عقایدمون داشتیم و داریم ولی پدر و مادر خوبی دارم ... این عظمت فامیل گاهی نیشگونی هم به زندگی ما می‌زد و گاهی هم دور هم جمع شدنی و شادی ... این موضوع هم خوبه و هم بد... خوب چون از حال هم با خبریم و بد که باز زیادی از حال هم با خبریم... بگذریم، این فرهنگ ما ایرانیا هم محسناتی داره و مسلماً معایبی هم باهاش همراهه...

بچگیمون که نفهمیدیم چطوری گذشت ... شش، هفت ساله که بودم؛ همون زمانی که بچه‌ی جهان اولی به دیزنی لند می رفت و با بچه های هم سن خودش با ماسه های کنار دریا قلعه می‌ساخت تا کودکانه‌های خودشو بگذرونه، من و بچه های هم سنم در ایران بدترین اضطراب در دنیا ، یعنی جنگو تجربه می‌کردیم... شبها با صدای آژیر قرمز ازخواب می‌پریدیم و صدای ضدهوایی و هواپیماهای جنگی و موشکها و بمبایی که بر سرمون می ریخت ؛ گوش می دادیم... این شد که یواش یواش شجاعت و نترسیدنو از همون سن یاد گرفتیم...

وقتی چهارده سالم شد ، اسم خیلی از سیاستمداران دنیا را بلد بودم، درصورتیکه بچه‌ی جهان اولی اسم رئیس جمهور خودش رو هم به زور بلد بود و به جای اون یاد می‌گرفت که کامپیوتر چیه؟ فلان خواننده کیه؟ فلان بازیگر هالیوود کیه؟ پس این باعث شد یواش یواش فهمیدم که توی دنیا چه می گذره و من در کجای این دنیا زندگی می‌کنم...

در بیست سالگی فهمیدم از لباسی که می پوشم، آهنگی که گوش می‌ کنم، حرفهایی که می زنم، فیلمهایی که می بینم و نوع نگاهم به زندگی مخالف قوانین مملکتمه ... پس یاد گرفتم چطوری در سکوت زندگی کنم ... در صورتیکه جوان جهان اولی هم سن من در اون دوران هیچ محدودیتی نداشت و هرطور که دلش می خواست زندگی می کرد و دوران نوجوانی و جوانی را سپری می کرد .

خلاصه توی این دوران زندگی علاوه بر خوشی و لذت، چیزهای دیگری مثل جنگ، بمباران، تظاهرات را هم دیدم و چیزهای دیگری مانند دروغگویی، تقلب و کارهای غیرقانونی را هم تجربه کردم. یاد گرفتم چطور از هر چیزی حداکثر استفاده را بکنم. یاد گرفتم همیشه یک مقدار پس انداز داشته باشم و همیشه طوری زندگی کنم که اگر فردا جنگ ، انقلاب ، زلزله ، قحطی و... شد؛ بتوونم زندگی کنم...

بعد از تموم شدن دانشگاه در بیست و شش سالگی وارد محیط کار شدم اون هم با کلی دردسر و یه عالمه شانس چون کار پیدا کردن اینجا فقط با پارتیه یا شانس... بعد از چندین بار که دوستان وعزیزان کلاهم را برداشتند ، زیر آبمو زدن و زیر پامو خالی کردن و شاهد پاچه خواریهای همکاران بودم ؛ یاد گرفتم که به هر کسی اعتماد نکنم و همکار دوست آدم نیست ... حالا شما بگین آیا فرقی بین من ایرانی با یه جوون جهان اولی سی و دو ساله احساس می کنید یا نه؟؟؟؟؟ آیا نباید یک مقدار از او با تجربه تر وپخته تر باشم؟؟؟؟؟؟

شاید همین تجربه ها باعث شد که تصمیمم برای مهاجرت جدی بشه و مخالفتو کنار بذارم... دلم می‌خواد دخترکم هیچ کدوم از این تجربه های منو نداشته باشه... دلم می‌خواد روحش در سی و دو سالگی همون سی و دو ساله باشه و شیطنتهای جوونی... دلم می‌خواد وقتی سی و دو سالش شد از خاطرات شیرین کودکیش بگه و با صدای بلند به همشون بخنده... دلم می‌خواد وقتی سی و دو سالش شد و کودکی دو ساله داشت مثل مادرش نباشه که جسمش خسته‌ست و روحش آزرده دوران که زود از شیطنتای کودکانه‌ش با وجود اینکه عاشقشه ،خسته و عصبانی بشه... دلم می‌خواد وقتی عشق زندگیشو پیدا کرد ، لحظه‌های بیشتری برای کنار هم بودن داشته باشن نه مثل مادرش که ساعتها رو می‌گذرونه تا نیمه‌های شب که دیگه رمقی براش نمونده از عشقش که تا پاسی از شب برای آرامش و آسایش عزیزاش کار می‌کنه ، استقبال کنه... می‌دونم مهاجرت سختی داره ، دوری از عزیزان داره، تنهایی و دلتنگی داره اما دلم می‌خواد با هم نفس زندگیم و ماه کوچولوی خودم قدم به این راه بگذارم...

آبان ...

2009-11-07T08:34:00.000+03:30

چه وقفه طولانی شد... از دوستای گلم که نگرانتون کردم معذرت می‌خوام. خب یه تصمیمهایی گرفته شد که برای عملی کردنشون وقت برای توی اینترنت اومدن نداشتم...

تقریباً یکی ، دو روز مونده بود به پایان ماه مهر برادرزاده‌ی علیرضا به دنیا اومد و چون اولین برادرزاده‌ی آقای همسر و اولین پسرعموی آیسا بود ترجیح دادیم مسافرت یه هفته‌ای به زادگاه علیرضا داشته باشیم... خوب بود و هم آب و هوایی تازه کردیم و هم آیسا کلی آتیش سوزوند... اسم نی نی گولو شد یاشار ، قدمت مبارک باشه به این دنیا یاشار کوچولو... اولین حموم آقا پسر رو هم چون کسی کاندید نشد من و علیرضا شستیمش... باباااااااا پدر و مادر باتجربه... آخر بچه داریییییییییی ... دیگه اینطوریهااااا.... توی راه برگشت از مسافرت آقای علیرضا فرمودن یه چند روزی برم خونه‌ی پدرم تا آیسا گلی رو ترک بدیم؛ ترک از شیر و گواهینامه‌ی رانندگی که سه سالی می شه که طلسم شده رو بگیرم...

یکم تصمیمش برام سخت بود و بعد از رسیدن به تهران ؛ یکی، دو روز بعد تصمیم جدی به این کار گرفتم و بالاخره بعد از گذشت 10 روز سربلند از خونه‌ی پدرم به خونه‌ی خودم برگشتم چون موفق به انجام هر دو کار شدم... گواهینامه‌ی رانندگی گرفته شد و از شیر گرفتن آیسا خانم هم با مشقت تمام به پایان رسید.... البته به این راحتیام نبود... الان هم بعد از ده روز بهونه گیری می کنه ولی خیلی زود یادش می ره... بهم می‌گه مامان برو آمپول بزن خوب بشی... گل دختر کلی شعر از خاله سمانه یاد گرفته و به شیرین زبونیاش اضافه شده ...

از خونه‌ی پدرم که اومدم دلم براشون تنگ شد و این دلتنگی هم از رفتارهای آیسا هم معلوم بود... خیلی خوش گذشت اما دلم مخصوصاً برای علیرضا پر می زد... هر چند روز یه بار بهمون سر می زد اما انگار یه تیکه از وجودمو یه جایی جا گذاشته بودم و دلم آروم نبود... دلم براش به اندازه‌ی یه دنیا تنگ شده بود... دوستت دارم علیرضا... بعضی وقتا این دوریا تلنگرای خوبی برای زندگیه ولی امیدوارم دیگه تکرار نشه... پدر و دختر هم بعد از چند روز دوری از هم کلی بازی کردن و شیطونی.. خدایا مواظب هر دو عشق زندگی من باش... الهی آمین.

در مورد پرونده‌ی مهاجرتمون هم که همچنان منتظر یه خبرایی از مدیکالمونیم که فعلاً به خواب زمستونی رفته...

عینک جدید می‌خری باباجونی ؟؟؟

2009-10-14T12:53:00.000+03:30

بالاخره وقت کردم بیامو چند خطی بنویسم، آخه امروز دخترک یه همبازی پیدا کرده و فعلاً با من کاری نداره... دوشنبه جناب آقای همسر پیش چشم پزشکی رفت البته ما هم باهاش بودیم و هر سه نفرمون چشمامونو چک کردیم که خدارو شکر آیسا گلی مشکلی نداشت. شماره چشم علیرضا بالا رفته بود که معلوم بود به خاطر کار زیاد این چند وقت بوده و همینطور شکسته شدن عینکش هم مزید بر علت بود... عینک شیکی سفارش داد... آیسا هم تند تند می گفت بابا جون عینک جدید می‌خری ؟؟؟ فکر کنم حسابی برای این عینک هم نقشه کشیده ...

جمعه‌ی پیش سه نفری به پارک رفتیم و آیسا کلی بازی کرد ... به یاد چند سال پیش افتادم که چقدر برای همدیگه وقت می‌ذاشتیم و بیرون می رفتیم ولی حالا تقریباً هیچی... کار و کار و کار ... به علیرضا گفتم احساس پیری می‌کنم و اینکه چرا وقت کمی برای همدیگه می‌گذاریم و در جوابم گفت هر وقت که اراده کنی ، فقط به من زنگ بزن هر جا که بخوای ، بریم... خودش هم می دونه که فقط یه وعده‌ست... بارها شده که حالم خوب نبود و ازش خواستم زودتر بیاد اما اتفاقاً دیرتر از همیشه اومد... مثلاً همین دیروز که از گردن درد داشتم می مردم یه بار ازش خواستم که زودتر بیاد خونه گفت نمی توونه... اصلاً ولش کن؛ تکرار مکرراته... گفتنش که چیزی رو تغییر نمی ده... نمی شه عوضش کرد کارشو بیشتر دوست داره و توی خونه خسته می شه ... با وجود اینکه می دونم مارو خیلی دوست داره ، مخصوصاً آیسارو ... می دونم به خاطر ما اینقدر تلاش می کنه اما پس وقتی به هم نیاز داریم چی ؟؟؟!! من دوستت دارم علیرضا می دونم که تو هم همین حسو داری ولی اینقدر خسته ای که حتی نمی توونی چند کلمه حرف بزنی... بگذریم؛ ولش کن...

این روزا اتفاق خاصی نیافتاده و همچنان منتظریم ولی عجله ای نداریم به قول علیرضا از این موقعیت برای save پول و تقویت زبان استفاده کنیم و چقدر من هم برای زبان وقت گذاشتم ... می دونم تنبلی می‌کنم ، شروع کردم ولی نه سفت و سخت ... راستی دومین نفر بین بچه های فروم مهاجرت هم ایمیل پاسپورت ریکوئستش اومد و همینطور اولین ویزا به روش قانون جدید هم دریافت شد براشون آرزوی موفقیت می‌کنم...

تولد دو سالگی ماه کوچولوی ما ...

2009-10-04T20:04:00.002+03:30

امروز دخترکم دو ساله شد... چقدر زود گذشت ... انگار همین دیروز بود که خدا این ماه کوچولو رو به ما هدیه داد... یه هدیه‌ی آسمونی ... یه ماه کوچولوی شیطون... یه شیرین زبون... لحظات شیرین اولین در آغوش گرفتن تن کوچولوت ، خنده ی شیرین بابایی در لحظه‌ی داشتن تو و دیدن تو در همه‌ی اولین‌های زندگیت و حالا که دو ساله شدی ... به تولد مبارک می گه « تبارک = مخلوط شده‌ی تولد مبارک » ... خدای مهربونم کمکم کن مادر خوبی برای عزیزدردونه‌م باشم و در کنار من و علیرضا خوشبخت و سالم و موفق زندگی کنه...

بنا به خواسته ی مادرم یه جشن کوچولو خونه‌ی پدرم گرفتیم... البته خود مادرم گرفت و همه ی تلاششو کرد که خاطره خوبی از روز تولد دو سالگی آیسا بمونه و خوش گذشت و گل دختر کادوهای جورواجور گرفت اما من با خنده ای که به لب داشتم به خیلی چیزها فکر می کردم...